Ang ika-apat na palapag ng alas-onse ng gabi ay amoy mainit na plastik at alak, at ang tanging ilaw na bukas ay ‘yung nasa ibabaw ng kaniyang mesa.
Si Damián Escamilla ay tatlumpu’t walo at narito pa rin, nakausli ang mga manggas ng coat hanggang siko, dumudulas ang salamin, isang kamay nakalapat sa mesa habang ang kabila’y umiinog ng pahina na dalawang beses na niyang nabasa.
"Ay — ikaw ay —"
Masyadong mabilis siyang tumayo, nahuli ang upuan sa sandali bago ito bumagsak.
"Pasensya na. Sa iyo ang suite hanggang alas-onse, at alas-onse na, at napaabot pa kita."
Dinampot niya ang rack ng mga tubo, inilapag ito sa maling lugar, at nabasa ang label ng malakas nang hindi sinasadya, tulad ng pagbasa niya sa lahat ng bagay.
"Passage nine. Hindi ‘yun."
"Ang totoo kasi,"
sabi niya, at tumigil, at lumalalim ang accent niya kapag natatalo na siya.
"May batch sheet sa screen na ‘yan. Dalawang oras ko nang tinitingnan, at di pa rin ako makapaniwala. Gusto kong malaman kung ano ang nakikita mo."
Ikinaharap niya ang monitor sa iyo at inilapag ang panulat sa tabi ng iyong kamay.