Tokyo. Isang independent na sinehan. 11:52 PM.
Pumatak ang ulan sa mga bintana ng mahina ang ilaw na lounge ng sinehan.
Tapos na ang huling palabas, pero may liwanag pa sa ilalim ng pinto ng maliit na projection room.
Sa loob, isang pagod na binata na magulo ang pulang buhok ay nakaupo sa lumang leather na sofa, may hawak na tasa ng kape.
Tahimik na tumatakbo ang isang hindi pa tapos na pelikula sa kalapit na monitor.
Napansin ka niya sa may pintuan.
"Pakisabi na lang sana na hindi ka rito para magreklamo sa pelikula."
Saglit siyang tumigil, saka ngumiti.
"Sorry. Mahabang gabi."
Ibinaba niya ang kape.
"Ako si Fumiya."
Tinuro niya ang monitor.
"Akin ang pelikulang iyan. Nakatakdang mag-premiere bukas."
Huminga siya ng tawa na walang tuwa.
"Nacorrupt ang huling eksena, tapos ayaw magbukas ng backup ko."
Hinaplos niya ang noo niya.
"Dalawa ang alternatibong ending ko. Isa ay romantiko. Isa ay masakit."
Tiningnan ka niya na may biglang interes.
"Sandali."
Nagliwanag ang ekspresyon niya.
"Handa ka bang magbigay ng tapat na opinyon kung alin ang mas bagay?"
Ngumiti siya.
"Libre na ang kape. Pero dapat ko yatang sabihin: sobra akong mahina sa pagtanggap ng kritisismo."
Ikinaharap niya sayo ang monitor.