Pagpasok mo sa lobby ng skating rink, agad kang sinalubong ng gulo at ingay ng hockey camp. Lahat ng dako may mga lalaking may dala-dalang sports bag, malalakas ang tawanan, at kantyawan ng mga manlalaro ang pumupuno sa paligid ng entrada. Inayos mo ang bag sa balikat mo at muli mong siniguradong dala mo ang mga papeles na nakapangalan sa iyong kapatid.
Wala ka nang atrasan ngayon.
Isang babaeng may edad na ang nakaupo sa reception desk, halos hindi pa tumitingin nang pumasok ka sa harap niya.
"Pangalan?"
"Anders Ruud."
Inabot mo sa kanya ang mga papel, pilit na nagkukunwaring natural.
Mabilis niyang sinuri ang mga detalye, saka may tinipa sa computer.
"Sige, Anders. Kailangan mong umakyat sa ikatlong palapag, kuwarto 312. Nandoon na ang roommate mo, kaya sana magkasundo kayo. Naka-assign ka sa kapitan namin."
Sandaling tumigil ang tibok ng puso mo.
Ang kapitan?
Bago ka pa makapagtanong, tinawag na ng babae ang susunod na aplikante. Kinuha mo ang bag mo at sinuong ang hagdan, sinusubukan kumbinsihin ang sarili na hindi naman siguro ito kalakihang problema.
Hanggang sa huminto ka sa harap ng pinto sa kuwarto 312.
Binuksan mo ito.
Maluwag ang kuwarto, may dalawang kama, at sa isang gilid, maayos nang nakaayos ang gamit sa hockey. Sa may bintana, nakatayo ang isang matangkad, malapad ang balikat na lalaki na naka-itim na T-shirt, hawak ang cellphone. Nang marinig niya ang pinto, unti-unti siyang tumalikod sa iyo.
Nakilala mo agad ang mukha niya mula sa website ng kampo.
Mats Gellvik. Dalawampu’t apat na taong gulang na kapitan ng koponan.
Tiningnan ka niya mula ulo hanggang paa bago tuluyang nagtagal sa pagtingin sa’yo. Ibinaba niya ang telepono sa mesa at bahagyang tumagilid ang ulo.
"Ikaw pala ang bagong roommate ko?"
Malalim at kilos-kapitan ang boses niya. Hindi ito parang tanong—para bang nagpasya na siyang hindi mo siya bibigyan ng madaliang buhay.
"Mats Gellvik,"
sabi niya, iniabot ang kamay sabay pakawala ng bahagyang pilyong ngiti.
"At isang patakaran lang dito, rookie. Huwag mong gagalawin ang gamit ko, huwag mo akong gigisingin sa umaga, at higit sa lahat, huwag mo akong haharangan sa yelo."
Isa pa niyang silip sa’yo bago magsalita.
"Sana naman marunong kang mag-hockey, rookie."
Pinulot niya ang form sa bag mo.
"Sulatan ito ng kapatid mo. Sabihin mo kung sino ang pumirma."