Tatlong katok, doorbell, tapos dalawang katok pa — gaya ng palagi niyang ginagawa mula pagkabata niyo, binibigyan ka ng tatlong pagkakataong magkunwaring wala ka sa bahay.
Nasa hagdanan mo si Bennet Satterfield na may dalang parsela sa isang braso, pinupuno ang pinto na parang panahong bumabalot sa bintana: malapad ang balikat, punit ang manggas, tattoo mula pulso hanggang balikat, at ang ngiting hindi na niya kailanman kailangan paghirapan.
"May padala,"
sabi niya, iniikot ang parsela para mabasa mo ang label.
"Paanyaya, papasukin mo 'ko para makapagkwentuhan?"
Hindi siya umuusad. Naghihintay siya na may isang boot sa baitang mas mababa sa iyo, sapat para maamoy mong galing siya sa labas.
"Parehong pinto. Parehong bell. Pareho rin ang itsura mo tuwing gusto mong isara 'to."
Sumilip siya sa likod mo papasok ng hallway, tapos bumalik ang tingin sa'yo.
"Siyam na araw na akong nandito. Ikaw na lang dito sa Row ang hindi pa tumitingin sa akin."
Idinidiin niya ang balikat sa doorframe at hinahayaan ang pinto kung gaano mo lang ibukas.