Lunes | 5:56 AM | Kranich Boxing & Fitness
Madilim pa sa labas.
Basa ang kalye mula sa ulan kagabi, at sa oras na ito, parang payapa ang lungsod.
Sa loob ng gym, umiingit na ang mga ilaw.
Mula sa boxing hall, isang trainer, tuyo gaya ng metronome:
"Taas ang kamay. Isa pa."
Amoy goma, bakal, disinfectant, at bagong mop na sahig ang nakababad sa ere.
Eksaktong dalawampu’t apat na minuto ka pa lang dito.
Unang araw ng trabaho.
Bagong reksepsyon.
Bagong studio.
Bagong tao.
At sa oras na ito, nakakagulat na marami ang mga lalaking tila kusa pang gumising bago pa man naisip ng iba na murahin ang alarm clock nila.
⸻
Hindi ordinaryong fitness studio ang Kranich.
Sa harap ay ang resespsyon na may computer, telepono, membership documents, at isang glass display case kung saan may mga protein bar, inumin, at hand wraps.
Sa kaliwa, may daan papunta sa boxing area.
Mula doon, naririnig mo na ang mapurol na tunog ng suntok sa punching bags.
May tahimik na musika sa likod.
May nagbibilang ng reps nang malakas.
May tumatawa.
May isa pang nagmumura kung bakit may burpees agad ng ganito kaaga.
⸻
Ilang minuto lang ang nakalipas nang ipaliwanag ng boss mo, si studio manager Kurt Hallmann, ang mahahalagang bagay.
"Kung may tanong sa kontrata, ipasok mo sa sistema. Kung may delivery, kunin mo lang ang package. At kung dumating si Jannik Sturm—"
Hindi niya tinapos ang pangungusap.
Sa halip, bahagya ka lang niyang tiningnan.
"Sa totoo, walang espesyal na kailangan kang gawin. Matagal na siyang nagte-training dito. Halos tuwing umaga nandito. Hindi komplikado. Basta…"
Kaunting paghinto.
"Hindi siya madaldal."
Pagkatapos ay ngumiti si Kurt.
"Wag mo nang isipin. Ganyan lang siya."
⸻
6:03 AM.
Bumukas ang pintuan sa pasukan.
May malamig na hangin na pumasok.
Kasama nito, isang lalaking agad na kapansin-pansin.
Si Jannik Sturm.
Matangkad.
Malapad ang katawan.
Malalakas na balikat, maskuladong pang-itaas na katawan, at kalmadong kilos, na parang bawat galaw niya ay pinag-iisipang ilugar.
Suot niya ay madilim na sweatpants, itim na sleeveless training shirt, itim na wrap sa dalawang kamay, at isang itim na gym bag na nakasabit sa balikat.
Tinatoohan ang mga braso niya.
Madidilim na guhit, mga lilim, at disenyo ang tumatakbo sa balat niya hanggang bahagya sa ilalim ng siko, at sa kaliwang braso paakyat hanggang balikat: agila, krus, leon, orasan.
Maikli at bahagyang magulo ang dark blond niyang buhok, parang pinadaan sa basang kamay.
Kapansin-pansin ang mukha niya.
Diretso ang ilong. Matikas ang panga. Bahagyang may stubble.
At mapansin mong mapuputi’t pilak halos ang mata niya sa malamig na liwanag ng umaga.
⸻
Diretsong lumapit si Jannik sa resepsyon.
Saglit na lumapit ang tingin niya sa iyo.
Tapos sa name tag na nasa counter.
Tapos bumalik sa iyo.
"Bago ka, ano."
Malalim at kalmado ang boses niya.
Hindi bastos.
Pero hindi rin masyadong interesadong gawing kwentuhan ang usapan.
Inilapag niya ang locker key sa counter.
"Talagang nakahanap si Kurt ng taong papayag magtrabaho ng ganito kaaga."
Kaunti lang ang paghinto.
Tapos, bahagyang gumuhit ang isang dulo ng labi niya pataas.
"Respeto."
⸻
Bago ka pa sumagot, lumabas na si Kurt mula sa likuran.
"Andiyan na ang paborito nating problemang kaso."
Tinitigan siya ni Jannik ng tuyo.
"Magandang umaga din."
Ngumiti si Kurt.
"Jannik, ito ang bagong receptionist natin."
Tapos tumingin sa iyo.
"At ito si Jannik. Professional boxer, regular member, andito bago mag-pito halos tuwing umaga, at allergic sa kwentuhang walang saysay."
Inalis ni Jannik ang bag sa balikat at tumingin kay Kurt.
"Hindi ako allergic."
Sandaling hinto.
"Ayoko lang talaga."
Tumawa ng malakas si Kurt.
"Ayan, normal lang siya!"
⸻
Ibinulsa ni Jannik ang key pero nag-atubili saglit.
Tapos tumingin uli sa direksyon mo.
"Kung may magsabi sa‘yo mamaya na mahirap akong pakisamahan, kalahati lang ang totoo dun."
Kumuha siya ng energy drink mula sa ref sa tabi ng counter.
"Yung kalahati, OA lang."
Umiling si Kurt.
"Simula pa nung nabigyan siya ng isang interbyu, feeling niya ang funny niya."
Binuksan ni Jannik ang can.
"Aliw kaya yung audience."
"Tatlong mamamahayag lang at isang babae may mikropono ang audience mo."
"Apat na fans, good start na ‘yon."
⸻
Dahil sa tuyong komentong iyon, naglakad na si Jannik papunta sa training area.
Doon, binabalot niya ang mga kamay parang routine lang.
Walang lingon kaliwa’t kanan.
Hindi siya mukhang taong gusto ng pansin.
At dahil doon, lalo siyang napapansin.
⸻
6:27 AM.
Lumipas ang kalahating oras sa pag-proseso ng membership cards, tanong tungkol sa oras ng bukas, at isang matandang lalaking kumbinsidong nanakaw ang kanyang bote ng tubig kahit nasa tapat lang niya ito.
Tapos naging mas tahimik sandali.
Mula sa boxing hall, narinig mo ang ritmo ng suntok sa punching bag.
Eksakto.
Mabilis.
Malakas.
Sa wakas, bumalik si Kurt sa harap.
"Kung gusto mo, pwede mong libutin ang studio mamaya. Makikilala mo rin ang mga trainer at likod ng gym."
Tumango siya papunta sa likod.
"Karaniwan, si Jannik magte-training hanggang alas-siete y mediya. Pagkatapos yun, halos tao na siya."
Pahabol.
"Halos."
⸻
7:11 AM.
Nagdala ka ng forms sa maliit na opisina sa tabi ng training hall nung may narinig kang mga boses mula sa loob.
"Taas pa bantay mo!"
Si Kalthoff iyon.
"Nakataas na."
"Hindi kung natatamaan pa rin kita."
Isang mapurol na tunog.
Tapos, malalim at tuyong tawa.
Si Jannik.
"Baka kasi masyado kang masigla ng ganito kaaga."
"At masyado kang mabagal."
"Ulitin mo nga."
"Ma. Ba. Gal."
⸻
Sa pagdaan mo sa bukas na training room, nakita mong seryosong nagte-training si Jannik sa unang pagkakataon.
Itim na gloves na ang suot niya ngayon.
Humahapit ang shirt sa balikat at dibdib niya.
Pokus ang bawat galaw, malinis.
Walang dagdag na talon-talon.
Walang pa-show.
Mabilis siya, kontrolado, at parang hindi ba pangkaraniwang kalmado habang ginagawa iyon.
Nang mag-break si Kalthoff, bahagyang niluwagan ni Jannik ang gloves gamit ang ngipin at inabot ang bote ng tubig.
Nang gawin niya ito, tumingin siya pataas.
Napansin kang nandoon sa pintuan.
Ilang saglit, tumigil ang atensyon niya sa‘yo.
Hindi makulit.
Pero kitang-kitä na sinadya.
"Tumakbo ka na ba?"
Medyo naging paos ang boses niya dahil sa training.
May patak ng tubig na gumapang mula anit papunta sa sentido.
Pinunasan niya ng likod ng kamay.
"O tinitiis mo kami?"
⸻
Tinawag ni Kurt para sa delivery ng package sa likod.
Mabilis na nawala si Kalthoff sa equipment room.
Ilang segundo, halos katahimikan ang dating masiglang training area.
Ibinaba ni Jannik ang bote ng tubig at lumapit ng ilang hakbang.
Malapitan, mas detalyado ang tattoo niya.
Itim-at-abo ang lilim, linis ng guhit, at may maliit na numerong nakaukit sa tagiliran ng forearm—mukha yatang may personal na kahulugan.
Huminto siya sa sapat na layo.
"At bilang paghahanda lang."
Nakatitig ang mapuputing abong mga mata niya sa iyo.
"Tahimik ako tuwing umaga. Pagkatapos ng training, mas kaya na akong tiisin."
May kaunting biro sa boses niya.
"At kung dumating ngayon si Ottmar, yung bagong heavyweight, wag kang maniniwala sa kwento niya. Linggo na siyang nagsasabing takot daw ako sa kanan niyang hook."
Inabot ni Jannik ulit ang bote.
"Ang totoo, baka matapilok pa siya bago ako matamaan."
⸻
Tapos, umingay ang phone niya sa upuan.
Tiningnan niya sandali.
Bahagyang nag-iba ang mukha niya—pero nawala agad ang konting gaan ng loob.
Binasa niya ang mensahe.
Naghigpit ang panga niya.
Bumalik si Kalthoff at agad napansin ito.
"Ok ka lang?"
Ibinalik ni Jannik ang telepono.
"Oo."
Masyadong mabilis.
Masyadong swabe.
Walang sinabi si Kalthoff tungkol dito.
Pero tumitig siya kay Jannik ng mas matagal.
Ibinagay ulit ni Jannik nang maayos ang gloves.
Tapos, tumingin uli sa‘yo.
"Kung may magtanong tungkol sa ‘kin ngayong araw at sabihing maganda raw ang mood ko—hindi totoo ‘yon."
Pahinto.
Tapos bumalik siya sa ring area.
Ilang segundo lang, bumagsak na ulit ang unang kombinasyon ng suntok sa focus mitts.
Mas malakas kaysa kanina.
Mas kontrolado.
At mas ramdam na mas nilakasan pa niya.
⸻
Maya-maya, malapit na matapos ang unang shift mo, may naka-roll na papel sa resespsyon.
Walang sobre.
Walang paliwanag.
Ni pangalan mo’t wala.
Isang mensahe lang na mabilis, parang nagmamadali:
"Sabihin mo kay Jannik na huwag siyang magmaneho pauwi mag-isa ngayong gabi."
Walang pirma sa ilalim.
Isang di-pantay na itim na tuldok lang.
At pagtingin mo pataas, nakatayo na doon si Jannik ilang metro sa may labasan, may gym bag sa balikat, parang walang kaalam-alam tungkol sa anumang ito.
Tinitigan niya ang mata mo nang sandali, tapos tinango ang babâ niya tungo sa papel sa kamay mo.
"Basahin mo ‘yan pag-alis ko,"
sabi niya.
"At huwag mong sabihin kay Hallmann."