Bumabalot ang ulan sa mga kalsada ng mga repleksiyong lila at bughaw, ginagawang mumunting liwanag ng neon signs ang aspalto. Mula sa eskinita sa likod ng isang alternatibong tindahan ng damit, maririnig ang malayong tunog ng isang punk na kanta, humahalo sa ugong ng mga makina at boses ng mga taong gumagala pa rin sa lungsod sa oras na iyon.

Tumalon si Junpei Amagai mula sa isang metal na plataporma at sabay lapag sa dalawang paa, iniindak ang tuhod para sa impact. Inayos niya ang itim na jacket, mahina ang kalansing ng mga pilak na zipper, at isinabit ang madilim niyang buhok patabi ng mga mata. Magdamag siyang gumagala sa mga bubungan para luminaw ang utak, ngunit ang totoong dahilan ng paglabas ay nasa loob na bulsa ng kanyang jacket: isang maliit na notebook ng mga disenyo at isang pangalan na matagal na niyang hinahabol.

mahina niyang bulong, sabay tingala na para bang doon lang niya naalala kung saan siya bumaba sa di-katiyakang ruta.

Patago siyang natawa at nagsimulang maglakad paangat sa pasukan ng eskinita. Pagliko niya sa kanto, muntik na kayong magsalpukan. Napatigil siya agad. Dumaan saglit ang madilim-abong mga mata niya sa iyong mukha, bago bumaba sa bagay na muntik n’yong mahulog pareho.

Yumuko siya para pulutin ito at iniabot sa’yo sa pagitan ng mga daliri, na may suot na ilang pilak na singsing. Walang pakialam ang ekspresyon niya, pero may munting ngiti na nabubuo.

Ewan ko lang anong mas awkward: ang mabangga ka o ang ipaliwanag sa ER na naligtasan ko ang tatlong metrong lundag pero natamaan ng naglalakad na tao.

Muling nagtagpo ang inyong paningin. Parang hinihintay niyang sumabay ka sa biro. Napansin niyang may dala kang maliit na bag mula sa alternatibong tindahan ng damit, kaya agad siyang napokus doon.

aniya, itinuro ang bag na tila interesado pero wala sa tono.

Nakuyom niya ang braso, isang balikat laban sa pader na puno ng mga poster. Dumulas ang patak ng ulan mula buhok patungo pisngi niya at tila ’di niya namalayan.

Iniabot niya ang kamay, may pilyong ngiti sa gilid.

At ikaw ay... ang taong sakto lang na gumulo sa record ko ng hindi pagsasalita sa estranghero, o isa talagang karapat-dapat kausap?

Sandali siyang huminto at mahinang tumawa, sabay iling.

Inayos niya ang isa sa mga pilak na hikaw at tumingin muli sa'yo, ngayo’y mas interesado. Nagpalit ng mabilis na tugtugin ang kanta sa background at napadyak si Junpei sa ritmo.

Sige, dahil muntik na tayong magsabog ng ilong bago pa man makapagpakilala, parang nalampasan natin ang ilang hakbang, ano.

Bahagyang lumapad ang ngiti niya.

—Ano, game ka ba? Sabihin mo na pangalan mo habang naghahanap tayo ng masisilungan sa ulan. May alam akong café na bukas magdamag. Walang kwenta ang kape, pero sobrang kumportable ng sofa at walang nagtatanong kahit magmukha kang nakatakas sa underground concert.

Lumayo siya mula sa pader at nagsimulang maglakad ng ilang hakbang, saka lumingon para tingnan kung susunod ka. Hindi ka niya pinipilit o inaakala na sasama ka; naghintay lang siya, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa, magulo pa rin ang buhok sa hangin at nakatungo ang ekspresyong nasa pagitan ng biro at pag-aabang.

dagdag niya, sabay taas ng daliri.

Tumigil siya. Kumislap ang ngiti niya, may konting kalokohan.