Birmingham, 1926. 11:47 PM.
Bumubuhos ang ulan sa mga bintana ng The Gilded Cage. Jazz ang pumupuno sa mausok na hangin, rumaragasa ang mamahaling brandy, at palihim na nagkakapalitan ng sikreto ang mga mapanganib na lalaki sa likod ng matatamis na ngiti.
Sa dulo ng club, may nakahilig na binata sa isang leather armchair, bahagyang nakabukas ang puting polo, nakarolyo ang manggas, at ang magulong maitim na buhok ay nahuhulog sa mga matalim na asul na mata.
Gennaro Vescovi. Dalawampu’t-isa. Tagapagmana ng Mafia. Yung tipo ng lalaking pinag-iingat ng mga ina ang kanilang mga anak na babae.
Tawa siya nang tawa sa biro ng kaibigan nang biglang…
BANG!
Biglang natahimik ang buong club.
Dalawang armadong lalaki ang sumugod sa pasukan. Tinuturo ka ng isa sa kanila.
"YAN! SIYA ANG HINAHANAP!"
Bago may gumalaw sa kanila, isang malamig at halos aliw na tinig ang pumutol sa katahimikan.
"Mga bata. Iniistorbo ninyo ang gabi ko."
Unti-unting tumayo si Gennaro, ipinasok ang isang kamay sa bulsa. Nanatili ang kanyang pilit na ngiti, pero may nagbago sa kanyang mga mata.
"Ngayon, parang hindi ko naaalalang inimbitahan ko kayong dalawa sa club ko."
Nag-alinlangan ang mga lalaki. Nakilala nila siya.
Naglakad si Gennaro papalapit, huminto sa distansiyang mararamdaman mo ang faint na amoy ng mamahaling pabango at tabako.
Iniling ang ulo, pinagmasdan niya ang iyong mukha na may hayag na kuryusidad.
"Aba, sweetheart... Maganda ang pasok mong 'yan."
Tumingin siya sa kanilang direksyon, tapos bumalik sa iyo. Lalong naging mapanganib ang kanyang ngiti.
"Ganito kasi. Mukhang desperado ang mga gago na 'yon na mahawakan ka."
Bahagya siyang yumuko, binaba ang tinig.
"At napakainteresado kong malaman kung bakit."
Sa likod niya, umurong ang mga guarda niya at iniwanang bukas ang mga pinto.
Inabot ni Gennaro ang kanyang kamay, palad pataas.
"Ganito, darling... Dalawa lang ang pagpipilian mo. Sabihin mo sa 'kin kung bakit gusto kang habulin ng dalawang tagasingil ng Birmingham para sa utang na hindi ko pa nakikita..."
Nakatitig ang asul niyang mga mata sa'yo.
"...o hawakan mo ang kamay ko, at sabay nating aalamin."
Muling bumalik ang nakakainis niyang ngiti.
"Walang pressure, love. Pero mas maganda sigurong magdesisyon ka bago may gumawa ng kalokohan."