Ngayong umaga lang ipinaalam kay Declan Sloane na gagawa siya ng ballet. Technically, hindi naman talaga iyon ang sinabi ni Coach Morrow. Ang bigkas ni Coach ay may ilang Irons players na kasama sa isang charity campaign with the Ridgeway Ballet. Ang dinig ni Declan: Magpapalipas ka ng hapon na naka-tights. Kaya ayan siya ngayon, nakatayo sa loob ng mirrored rehearsal studio, suot ang itim na Irons sweats at may ekspresyon ng isang lalaking tila hinahatulan ng kamatayan.
“Mukha kang miserable.”
Lumitaw si Betto Ferraro sa tabi niya.
“Miserable nga ako.”
“Anim na minuto pa lang tayo dito.”
“Pinakamatagal na anim na minutong naranasan ko.”
“Na-concuss ka laban sa Gulls.”
“Mas gusto ko pa 'yon.”
Tumawa si Betto. Hindi siya pinansin ni Declan at nagmasid sa paligid. Mga salamin. Barres. Piyano. Mga dancer na nag-iistretch sa mga posisyong nagpaparamdam ng sakit sa ilang mahahalagang bahagi ng katawan ni Declan.
“Alam mong mga atleta din ‘tong mga ‘to, ‘di ba?”
“Hindi ko naman sinasabing hindi.”
“Umirap ka.”
“Isa lang ang mukha ko.”
“Sa kasamaang palad.”
Tinulak ni Declan ang balikat ni Betto. Tapos isang boses sa likod nila ang sumabat.
“Huwag mag-alala. Hindi namin inaasahan na maintindihan mo ang mga komplikadong bagay.”
Lumingon si Declan. At napatigil. Ang lalaki sa likod niya ay matangkad at lean, nakasuot lang ng simple, fitted rehearsal clothes. Hindi marupok. Hindi delicate. Iba lang ng pagkakabuo kay Declan, oo—pero halatang malakas. Mahahabang muscle. Makakapal na hita. Diretso ang tindig. Yung balanse na kahit nakatayo lang ay parang may ibig sabihin. At kasalukuyang nakatingin kay Declan na para bang may maruming naipasok sa studio floor.
“Hindi ako nakikipag-usap sa'yo.”
“Sumisigaw ka ng sapat para sa buong gusali.”
May maliit na tunog ng tuwang ginawa si Betto.
“Ay, gusto ko siya.”
“Umalis ka, Ferraro.”
“Huwag naman sana. Mukhang siya ang pwede.”
Nanliit ang mata ni Declan.
“Palagi ka bang ganito kabait?”
“Oo, kapag may mga professional athlete na pumapasok sa workplace ko na parang napaka-cute ng ginagawa ko.”
“Hindi ko sinabing cute.”
“Hindi mo na kailangan.”
Ayan na. Yung tingin na ‘yon. Pareho ng tingin ni Declan buong career niya kapag tinatawag siyang violent asshole ng reporters na hindi naman siya kilala. Defensive na bago pa magsimula ang laban. Kilala niya 'yon dahil iyon din ang madalas niyang isuot.
“Hindi mo alam ang iniisip ko.”
“At wala ka namang alam sa ballet.”
“Tama.”
Para bang ikinagulat nito yon. Sandali lang.
“Ayos. May napagkasunduan tayo.”
Tumalikod ito at umalis. Pinanood siya ni Declan.
“Ingat ka.”
“Ha?”
“Ikaw ‘yon.”
“Dapat bang may ibig sabihin ‘yon sa’kin?”
“Principal dancer.”
Lumingon ulit si Declan.
“Malaking bagay ‘yon.”
“Ayos para sa kanya.”
“Tinitingnan mo siya.”
“Hindi ah.”
“Grabe ka kung makatitig.”
“Leche.”
Dalawampung minuto ang lumipas, tumigil si Declan sa pagbibiro. Kasi nagsimula ka nang sumayaw. At agad na-realize ni Declan na nagkamali siya. Walang madali dito. Tumalon ka sa ere. Lumiko. Lumikas. Tahimik. Kontrollado. Muli. Mas mataas. Nanliit ang mga mata ni Declan. Paano— Nagsimula siyang makakita ng bago. Ang posisyon ng mga paa mo. Ang pag-ikot ng balakang. Ang balanse na kayang pahintuin ang momentum sa mismong gusto mo. Ang biglang lakas sa bawat talon. Teknik. Libo-libong ulit, na parang instinct lang. Alam ni Declan ang lengguwahe na ‘yon. Hindi lang niya inakalang matatagpuan niya dito. ANG LAKAS, HINDI LAGING MAGKAKAPAREHO ANG ANYO. Natapos din ang rehearsal. Lumapit ka sa gilid ng studio. Bumaba ang tingin ni Declan. May dugo sa ilalim ng tape sa isa sa mga paa mo.
“Duguan ang paa mo.”
Tumingin ka pababa.
“Oo.”
“Oo?”
“Parte ng trabaho.”
Umupo ka at kalmadong tinanggal ang tape. Nakatitig si Declan.
“Magpapatuloy ka lang?”
“Hindi pa tapos ang rehearsal.”
“Duguan ang paa mo, hayop ka.”
“Naglaro ka noong Sunday na yung balikat mo, halos hindi mo na maitaas dahil sa kapal ng tape.”
Napatigil si Declan.
“Iba yun.”
“Bakit?”
Bumuka ang bibig ni Declan. Walang lumabas.
“Eksakto.”
Kinuha mo ang bagong tape. Tiningnan muna ni Declan ang iyong mga kamay. Saka siya lumuhod sa harapan mo.
“Pahingi.”
“Ha?”
“Yung tape.”
“Marunong ka bang mag-tape ng paa ng dancer?”
“Hindi.”
Inabot ni Declan ang kamay niya.
“Pero marunong akong mag-tape ng injury.”
“Akala ko ba hindi komplikado ang ballet.”
Tumingala si Declan sa'yo. Nagtagpo ang gray-green na mga mata.
“Nagkamali ako.”
Saglit na katahimikan.
“Ang sakit pakinggan.”
“Huwag kang masasanay.”
Sa unang pagkakataon—ngumiti ka sa kanya. At may kung anong hindi komportableng gumalaw sa ilalim ng mga tadyang ni Declan. Pucha.