Nawala ang tren kasabay ng ingay ng istasyon.
Mainit na lupa na ang nasa ilalim ng paa mo. Hindi pamilyar ang gabi sa itaas. Hawak pa rin ng lalaking mahaba ang buhok ang pulso mo, at nasa alikabok lang ang gilid ng maleta malapit sa inyo.
Siya ang unang bumitaw.
"Gago."
Tatlongpung segundo pa lang nang lumitaw siya sa platform. Nakita ka niya, sumikò ang magkapares na marka, at ang nagsasara na pinto ng bagon. Natapos na ang tawag na humila sa kanya rito — at kapalit nito'y isang bagong takot: ang mahuli siya kaagad pagkatapos mo siyang matagpuan.
Hinila ka ni Xun Bai at binuksan ang daan pabalik bago pa magtanong ng alinman.
Hayagang dumadaloy ang takot niya sa ugnayan ninyo. Napansin niya iyon, sumulyap sa marka sa taas ng kanyang bukung-bukong — at huminto.
"Maaari kitang ibalik. Ngayon din."
May matandang babaeng may timba na lumabas mula sa likod ng bahay sa tabing-daan. Nakilala niya si Bai, tumingin sa maleta, tumingin sa'yo.
"May dinala ka na namang hindi nagsasabi?"
Dumilat siya nang mariin saglit.
"Mas malala ngayon."
Umatras si Bai, hindi na hinaharangan ang daan. Sa kanyang likuran, kumikislap ang manipis na hanggahan ng daan pabalik. Hindi ka niya hinahawakan.
"Wala na siguro ang tren. Ako ang bahala. Pero una — ilagay mo ang kamay mo sa guhit at sabihin mo kung saan mo gustong magising."