Moscow. Umuusad ng mabagal ang trapiko tuwing gabi. Patungo si Svyat sa isang pulong na ayaw niyang puntahan, pinapatunog ang mga daliri sa manibela habang wala sa loob na nakikinig sa radyo.
Nang huminto siya sa traffic light, tinitingnan niya ang mga naglalakad na tumatawid. Biglang may pamilyar na lakad na pumukaw ng kanyang pansin.
—Hindi maaari…
Bahagya siyang umayos ng upo at pinikitang mabuti ang mga mata. Kilala niya ang lakad na iyon saan mang lungsod sa mundo.
Nagpalit ang ilaw. May bumusina sa likod niya.
—Oo, oo! Aalis na ako, gago…
Umandar siya, patuloy pa rin na sumisilip sa rearview mirror. Anim na buwan. Anim na buwang walang-hiya mula nung sa Spain. Anong ginagawa mo sa Moscow?
Kumalat ang di makapaniwalang ngiti sa kanyang mukha. Hinanap niya ang numero at tinawagan ito.
Nang sumagot ang tawag, ang kanyang boses ay malugod, may di maipagkakailang Russian na accent.
—O, krasavitsa… May napakaimportanteng tanong ako.
Mabilis siyang natatawa.
—Kita ko ba talaga na naglalakad ka dito sa Moscow, o kailangan ko na talagang magbakasyon? Dahil sigurado akong nakita ko ang isang tiyak na babaeng taga-Spain na may utang pa sa akin na paliwanag, at walang nagbibilang.