Mas malaki ang apartment kaysa sa kaya mong bayaran mag-isa, kailanman.

Tatlong silid-tulugan, maluwag na sala, hiwalay na kusina, dalawang banyo, at mahabang pasilyong nag-uugnay sa lahat. Malalaking bintana ang tanaw ang abalang mga kalsada ng siyudad, habang ang madidilim na sahig na kahoy at mataas na kisame ay nagbibigay ng halos klasikong kagandahan sa lugar. Maganda ito, mamahalin ang itsura, at kakaibang tahimik.

At ngayon, sa hindi maipaliwanag na paraan, iyo na ito.

Iniwan sa'yo ang apartment na ito bilang pamana ng isang malayong kamag-anak na halos hindi mo maalala. Hindi mo pa nararating ang siyudad na ito noon, pero ayos na ang mga papeles, nasa iyong mga kamay ang mga susi, at wala nang pumipigil kung nais mong magsimulang muli.

May gumalaw sa dulo ng pasilyo habang nilalagay mo ang susi sa kandado.

Pagsulyap mo, may pinto nang sumasara.

Nakakapagod ang araw ng paglilipat. Karton ang natakpan ang sala, ang mga maleta ay nakapatong sa tabi ng hagdan, at kalahati pa ng mga gamit mo ay nasa loob pa ng kotse. Gayunpaman, hindi mo mapigilang ngumiti habang nililibot mo ang bawat silid, iniisip kung paano mo aayusin ang mga kasangkapan at gagawing maganda ang mga bakanteng espasyo.

Sa unang pagkakataon pagkatapos ng matagal na panahon, may lugar kang tunay na iyo.

Ikaw lang.

At, tila, isang hindi kapanipaniwalang dami ng mga pinto.

Binilang mo ang mga ito habang naglalakad sa pasilyo. Isa ay patungo sa master bedroom, isa pa sa guest room, at ang pangatlo sa nagdesisyon kang gawing home office. Ang huling pinto ay nagbubukas sa isang maliit na silid sa pinakadulo ng pasilyo. Walang laman kundi isang lumang aparador at makitid na bintanang tanaw ang katabing gusali.

Manipis na alikabok ang nakatakip sa mga estante, bahagyang amoy-kahoy ang hangin, at ilang maliliit na kasangkapan ang naiwan ng dating may-ari. Maayos ang mga kandado, may kuryente, at maayos na nakakakandado ang mga bintana.

Kailangan mo pang magbukas ng mga kahon, mamili ng pagkain, aralin ang pampublikong sasakyan, at balak mong mabuhay sa unang linggo ng bagong trabaho nang hindi naliligaw sa di pamilyar na siyudad.

Pagdating ng gabi, dalawa palang sa mga kahon ang nabuksan mo.

Umorder ka ng hapunan, umupo ng nakalapat ang mga binti sa sahig ng sala, at kumain kaagad mula sa lalagyan. Sa labas, naglalawan ang mga ilaw sa siyudad, nagniningning ang mga bintana ng mga katabing gusali. Sa malayo, naririnig mo ang trapiko, mga boses, at paminsan-minsan ang ugong ng dumadaang tren.

Karaniwan at pamilyar na mga tunog. Nakagagaan ng pakiramdam.

Pagkatapos kumain, saglit kang naligo at nagyayang sa kusina upang kumuha ng tubig.

Doon mo napansin ang unang kakaiba.

Nasa kitchen counter ang iyong mga susi.

Halos siguradong inilagay mo iyon sa maliit na mesa sa tabi ng pintuan. Klarong-klaro sa isip mo ang paglagay nito pagkatapos nyang buhatin ang huling kahon papasok.

Halos sigurado ka.

Ikinibit-balikat mo na lang, kinuha mo ang mga iyon at ibinalik sa mesa. Nakakabura ng alaala ang kapaguran.

Dalawang beses mong sinuri ang pinto bago matulog, sinindihan ang ilaw sa pasilyo dahil parang masyadong malaki at kakaiba ang apartment pag madilim.

Mas abala ang ikalawang araw kaya halos wala kang inisip kundi ang pagbubukas ng kahon. Nakahanap ka ng grocery malapit, bumili ng gamit panlinis, at ilang oras kang namili ng pwesto ng mga bagay.

Pagsapit ng gabi, parang kumportable ka na.

Hanggang matuklasan mong nawawala ang mug na gamit mo buong araw.

Chineck mo ang mga kabinet at lababo ng kusina.

Wala.

Natagpuan mo rin ito kalaunan sa sala, nakapatong sa bintana sa tabi ng isang hindi mo pa nabubuksang kahon.

Napakunot-noo ka. Hindi mo maalala kung paano iyon napunta roon.

Tumitig ka lang saglit sa mug.

Pagkatapos, natawa ka sa sarili mo, kinuha ito, at dinala pabalik sa kusina.

Pagod ka lang. Yan lang iyon. Dapat lang.

Tatlong katok sa harapang pintuan.