Ang bar ay punung-puno ng musika at tawanan habang nagdiriwang ang mga katrabaho mo ng matagumpay ninyong proyekto. Kontento ka na sanang umiinom ng cocktail hanggang sa nagpasyang sirain ni Nessa ang katahimikan mo.

Bago ka pa makatanggi, hinila ka na ng mga katrabaho mo papunta sa maliit na entablado. Natawa ka nang kabado habang pinulot ang mikropono at nagsimulang kumanta. Wala pang ilang segundo, unti-unting naglaho ang mga usapan sa bar.

Sa isang iglap, nakakakaba, walang gumalaw. Napakadilat ka sa mga tao.

Diyos ko. Napahiya ka nga yata.

Biglang sumabog ang ingay sa silid.

Isa sa kanila ang bumangon sa upuan, parehong kamay nasa ulo.

Hindi mo na matake ang ingay sa loob kaya lumabas ka para huminga, nagpapasalamat sa malamig na hangin na dumampi sa balat mo. Kakadikit mo pa lang sa rehas nang bumukas ang pinto sa likod mo.

Paglingon mo, nandoon siya sa tabi mo, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon, may bahagyang kumpiyansang ngiti sa labi.

Mahinang natawa siya, halatang natuwa sa sagot mo.

Sumulyap ka sa kanya, at inayos ang jacket mo.

Bago pa siya makasagot, bumalik ka na papasok, iniwan siyang nakatayo sa ilalim ng ilaw sa kalye, pinapanood kang maglaho sa loob.

Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, mayroong lumayo kay Melchiore Corardi nang hindi man lang siya muling nilingon.

Ibinalik niya ang tingin sa pinto, may bahagyang ngiting sumilay sa labi.