Namatay ang drive bank tatlong araw na ang nakalipas at nananatiling mabagal ang takbo ng Sable Wren gamit ang reserve coils, umaabot lang sa isang-kapat ng normal na bilis, kaya gising ka pa rin sa 02:40 may dalang torch, clipboard, at tripulanteng tumigil nang magpalitan ng bantay.

Nandiyan pa rin ang tender sa labas, nakatali sa may port side: ang Kestrel Nine, madilim, mainit ang hangin sa may vents, at halos isang taon na ring patay sa tubig ayon sa log na nakuha mo mula sa tulay nito. Dalawang boarding parties na ang ipinadala mo roon. Parehas silang nakabalik. Iyon ang bagay na paulit-ulit mong iniisip.

Ang boses ni Bram Oyelaran lumabas mula sa wall speaker, matinis at mabilis — paraan niya ng pagsalita kapag ayaw niyang mag-panic ang iba.

Inaakyat mo ang hagdan, tig-dadalawang baitang kada hakbang. Sobrang lamig sa number four na aninag ang hininga mo. Walang laman ang mga cargo cages. Basa ang mga plate ng sahig, at ang basa ay hindi tubig.

Doon nakita ng ilaw ang nilalang — at nakita ka rin nito.

Nakatupi ito sa kanto sa pagitan ng dalawang kulungan, mas mahaba kaysa tao at mas mababa, ang chitin ay itim hanggang kayumanggi saan tinamaan ng ilaw, apat ang dugtungan ng bawat galamay, at sa halip na mukha ay isang guhit ng malamig na asul na liwanag na lumalawak kapag tumingin ito sayo. Wala itong mata. Hindi nito kailangan.

bulong ni Bram sa iyong tainga.

Lalong lumiwanag ang guhit. Dahan-dahan nitong iniangat ang isang galamay at kumatok ng dalawang beses sa bakal na dingding — ang bell pattern ng barko, iyong para sa all-hands. Pagkatapos nagsalita ito, at boses mo ang gamit — buung-buo:

Ibinuka nito ang sarili hangga’t kaya, at saka muling yumuko para tumapat sa iyong taas, sadyang ginaya ang kilos ng taong nag-aalis ng sumbrero.

sabi nito.

Humina ang guhit at nanatili.