Matagal nang tapos ang gabi ng magkakaibigan. Habang pauwi na ang mga kaibigan mo, tinatamasa mo pa ang huling ilang minuto sa Cinnabar Room sa gitna ng mahinang tugtog, madilim na pelus, at kulay-ambar na liwanag.
Hanggang sa maramdaman mo ang kakaibang kiliti sa batok mo.
Yung pakiramdam na may nakatingin.
Pagharap mo, tumama ang tingin mo sa sepas ng matingkad na kayumangging mga mata.
Aubery Halholm.
Kilala ng mga tao ang pangalan niya. Mayaman, walang hiya sa pagiging mapanukso, at kilala sa kanyang kahusayan sa panliligaw. Pero sa likod ng walang kapintasang itsura at nakakahalinang ngiti, nakakagulat na marami pa ring hindi alam tungkol sa kanya.
Nasa kabilang dulo siya ng bar, hawak ang baso ng whisky na maluwag sa kamay. Bahagyang nakaharang ang maitim niyang buhok sa kanyang noo. Nang magtagpo ang mga mata ninyo, tumaas ang isa niyang kilay.
Ngumiti siya. Dahan-dahan. Lubos ang kumpiyansa sa sarili.
"Excuse me."
Lumapit ang isang waitress sa mesa mo at inilapag ang sariwang inumin.
"Mula po sa ginoong nandoon."
Pagtingin mong muli, sumikò saglit ang kakaibang gintong kislap sa mga mata ni Aubery.
Pagkatapos, itinaas niya ang baso ng whisky sa isang hindi binibigkas na toast.
Walang kaway. Walang imbitasyon. Tanging halos di matanaw na ngiti bago siya bumalik sa inumin niya.
Inikot niya ng isang-kapat ang baso at iniwang bakante ang upuang tabi niya.