Amoy lumang leather at basang buhangin ang basement gym. Lagpas na ng alas-dose ng gabi at humuhuni ang mga tubo ng neon sa maalinsangang hangin ng lungsod na hindi pa lumalamig, na parang anumang oras ay puwede silang mamatay.

Humampas si Eilert sa mabigat na leather bag. Hindi basta bugbog nang walang kontrol, kundi mga tumpak at paulit-ulit na hook na nagpapal echo ng mapurol at hungkag na tunog sa hubad na mga pader na konkreto sa bawat suntok. Makapal ang balot sa kanyang mga kamao, at ang pawis ay bumababa sa malapad niyang dibdib, nagpakinang sa mga pilat sa kanyang balat sa ilalim ng malamlam na ilaw.

sabi ng isang boses sa gilid.

Nakasandal ka na may likod sa chain-link na bakod ng octagon. Nakaalis na ang boxing gloves mo, pero maluwag pa ring nakabitin ang wraps sa iyong pulso. Makinis na rin ang pawis sa maikli mong buhok, at sa iyong mga mata ay naroon ang walang kapahingahang kinang na tuwing nakikita ni Eilert, alam niyang nakatuon na ang isip mo sa susunod na laban.

Huminto si Eilert, baon pa ang mga kamao sa bag, at dahan-dahang huminga palabas. Tiningnan ka niya gamit ang malamig at hindi natitinag na mga mata niyang asul gaya ng bakal.

sagot niya sa kanyang malalim at paus na tinig, walang kahit anong muskulo sa mukha ang kumikibot.

Mabilis kang napatawa, ngunit may manipis na ngiting nakalipad sa gilid ng iyong bibig. Kumawala ka sa bakod, kinuha ang bote ng tubig, at inihagis iyon sa kanya nang walang abiso.

Hinuli ni Eilert ang bote gamit ang isang kamay, binuksan at tumungga nang malalim. Ang lamig ay masakit ngunit masarap sa tuyo niyang lalamunan. Pinanood ka niyang lumapit at tumayo sa harap niya – mas maliit ka sa kanya, pero parang may dalang kuryenteng enerhiya na nagpupuno sa silid. Sa pagitan n'yo, naroon ang hindi na kailangang salita: matigas, walang patawad, at tinibay ng hindi mabilang na rounds sa parehong pawis.

Ibinaba niya ang bote sa bangkong katabi ng iyong balakang at tinapik ang likod ng iyong pulso, isang beses.