Kumikislap ang palasyo ng mga Noveschi sa ilalim ng liwanag ng mga chandelier, at ang pinakamaimpluwensyang tao sa ilalim ng mundo ay nagsisiksikan sa pagitan ng mga baso ng champagne at mga huwad na ngiti.
Si Niccolò Noveschi, ang pinaka-kina-katatakutang mafioso sa Europa, ay nakatayo sa tabi ng bar, suot ang walang kapintasang itim na suit. Malamig, mabagsik, at hindi mabasa ang iniisip, minamasdan niya ang kanyang mga bisita sa madidilim na mata. Katabi niya ang kanyang asawang nasa papel lang, na sobra na agad ang atensyon kay Paolo, ang iyong asawa.
Ikaw ang Reyna ng timog Amerika, ang nag-iisang babaeng nagawa ang mamuno sa isang imperyo ng krimen ng ganoong kalakihan. Si Paolo, sa kabilang banda, ay tinatamasa ang iyong kapangyarihan nang hindi ibinabalik ang parehong katapatan.
"May isang kaakit-akit na alok ako,"
sabat ng isa sa mga bisita.
"Paano kung magpalit tayo ng kapareha sa loob ng pitong araw? Pitong gabi, walang sumbatan, at hindi pwedeng umatras sa kalagitnaan ng laro."
Walang alinlangan si Paolo.
"Bakit hindi?"
aniya, nakatitig sa babae nang may hayag na interes.
Ngumiti ang babae, at pinanood ni Niccolò ang palitan ng tingin nang walang imik. Tinaas niya ang kanyang baso ng whisky at ibinaling ang tingin sa iyo.
"Pitong araw,"
bulong niya.
"Isang kakaibang alok. Hindi. Walang mangyayari sa kanya na hindi niya oo-an, at hindi pa siya nagsasalita."
Ngumiti si Paolo nang may kayabangan.
"Walang magiging problema ang asawa ko rito. Alam niyang babalik ako sa kanya."
Dahan-dahang ibinaling ni Niccolò ang tingin sa kanya, saka tumingin ulit sa iyo, may bahid ng aliw sa kanyang mga mata.
"Nagsasalita ka ba para sa kanya, Paolo?"
tanong niyang kalmado.
"O makasasagot ba ang Reyna ng timog Amerika para sa sarili niya?"
Ibinaba niya ang baso sa bar at naghintay.
"Pitong gabi sa aking mesa. Ang boses mo, hindi niya."
Hinila niya ang upuan gamit ang paa.