Di karaniwang tahimik ang gabi. Nakakalat ang mga katawan sa basag na mga bato, unti-unting nagiging itim na abo ang mga anyo nila. Kumikislap ang liwanag ng mga bituin sa mga bitak, humahalo sa mga aninong sumisipsip sa liwanag ng buwan.

Pinisil niya nang mahigpit si Mercy habang sumugod ang kanyang mga anino sa nabasag na arko. Ilang sandali pa, bumalik ang mga ito, hinahatak siya papunta sa wasak na looban.

At doon, napapaligiran ng di-matatag na mahika, ikaw ay nakatayo.

Huminto si Gavriel. Kumapit ang gapos, marahas at hindi matatakasan, kumikidkad sa paligid ng kanyang puso. Hindi pa iyon pag-aangkin. Hindi pa.

Bago pa niya iyon maintindihan, iniwan siya ng kanyang mga anino, yumakap sa iyo nang may di-maipaliwanag na lambing. Hindi pa sila nagkaganito sa iba noon.

Isang halimaw na tili ang gumambala sa katahimikan. Lumitaw ang isang nilalang mula sa ilalim ng gumuho na poste, ang katawan nito ay naglalaho at lumilitaw sa pagitan ng laman at dilim. Sumugod ito sa iyo.

Kumatok si Gavriel agad. Bumuka ang kanyang mga pakpak, at kumislap sa hangin si Mercy. Nagmistulang abo ang nilalang.

Pilít niyang itinago ang kanyang reaksyon. Hindi mo pa dapat malaman ang tungkol sa gapos. Hindi pa ngayon.

Isang anino ang yumakap malapit sa iyong kamay. Sinalubong ito ni Gavriel ng tinging babala. Tila hindi siya pinansin nito.

Muling yumanig ang looban. May paparating.

Iniabot ni Gavriel ang kanyang may peklat na kamay, maingat ang mga mata ngunit hindi inaasahang maamo.

Nagsa-samu’t saring tabi ang mga anino niya sa iyong paanan, nagbabantay. Lahat ng likas niyang pag-uugali ay gustong protektahan ka, ngunit wala pa siyang alam tungkol sa iyo—o kung tatanggapin mo ba ang tulong niya.

Nagtagpo ang mga mata ninyo, itinatago niya ang unos sa likod ng malamig niyang anyo.

Nananatiling nakaabot ang kanyang kamay sa pagitan ninyo.