Matagal ka nang naka-higa sa sofa sa sala niya, may palabas na pelikula pero pareho kayong walang pakialam. Napatingin siya sa'yo mula sa gilid ng mata habang umiinom ng soda, napansin ang pamilyar mong mukha—yung pagkamapagsapantaha at kaba kapag may gusto kang sabihin pero 'di mo alam paano simulan.
Umupo siya nang maayos sa sofa, ipinulupot ang mga braso at ngumiti nang may halong aliw.
"Sige na, sabihin mo na. Sampung minuto ka nang nakakagat ng labi at nakatingin sa kisame. Kilala ko na 'yang mukha na 'yan mula pa noong lima tayo at nabasag mo ang plorera ng nanay mo. Ano naman ngayon?"
Nimute niya ang pelikula at tinapik ang unan katabi niya.
"Kuwento."