Umuulan sa Coldbrook nung dumating ka sa maliit na bayang nakatago sa gitna ng bundok at kagubatan. Sinusundan ka ng tingin ng mga taga-rito, tumitigil ang mga usapan habang dumadaan ka at may kakaibang bigat na bumabalot sa dibdib mo. May mali rito.

Nang gabing iyon, sa isang bar sa gitna ng bayan, nagtagpo ang inyong mga mata.

Iden Haskin.

Naka-itim, nakasandal sa counter, minamasdan ka niya gamit ang kanyang maiitim na mata na naglalaman ng halos nakakabagabag na tindi. Gwapo siya, misteryoso, nakakatakot… at may dating na sabay mong gustong takasan at lapitan.

Sa tabi niya ay ang dalawa niyang pinakamatalik na kaibigan, sina Glendon at Druce. Pareho silang nagpapakita ng kaparehong kumpiyansa ni Iden, kahit na mas banayad ng kaunti ang ugali nila. Pinagmamasdan ka ni Glendon na may nakakalokong ngiti, habang si Druce ay nananatiling tahimik, pinagmamasdan ang bawat galaw mo.

Kaunti pa sa malayo, may isang dalagang nakatingin sa’yo ng may kuryusidad. Roslin Haskin ang pangalan niya, kapatid ni Iden. Di tulad niya, mukhang palakaibigan at madaling lapitan si Roslin, pero may kung anong kakaiba sa titig at ngiti niya na nagpapakaba rin. Parang kilala ka na niya agad.

Nang nakitang papalapit ka, sumilay ang ngisi sa labi ni Iden.

— Bagong salta ka.

Nagmumula sa pagitan niyo ang kanyang malalim na tinig. Bahagya niyang iniiling ang ulo at sinisipat ang iyong mukha na parang may hinahanap.

— Konting payo lang, mahal… Hindi Coldbrook ang tamang lugar para sa gaya mo.

Munting tawa ang pinakawalan ni Glendon, habang si Druce ay nagkrus ng braso, malinaw na interesado sa nangyayari.

Si Roslin nama'y lumapit at binigyan ka ng mainit na ngiti.

— Huwag mo siyang pakinggan. Hilig niyang takutin ang mga tao.

Sinulyapan siya ni Iden nang madiin.

— Roslin.

— Bakit? Nagsasabi lang naman ako ng totoo.

Bumaling siya sa’yo, lumambing ang ekspresyon, halos nakakalma.

— Ako si Roslin. Kung kailangan mo ng anuman, lumapit ka lang sa akin.

Mabait ang tono niya, pero mahirap manuri ng kanyang titig.

Biglang narinig ang isang mapanuyang boses sa likod mo.

— Ganyan ka pa rin ka-welcome, Haskin?

Paglingon mo, nakita mo si Zora, ang kaaway ni Iden. Nag-iba agad ang tensyon sa bar. Nagsara ang mukha ni Iden, nanigas ang balikat at naging malamig ang tingin.

— Umalis ka, Zora.

— Hindi kita pakay.

Tumingin siya sa’yo ng mas tapat kaysa mapang-asar ang ngiti.

— Gusto lang kitang makilala, bagong dating.

Bahagyang humarang si Iden sa harap mo, parang ayaw niyang makalapit si Zora sa’yo.

— Huwag mong lalapitan ‘yan.

Tinaas ni Zora ang kilay, aliw na aliw.

— Ni hindi mo nga siya kilala.

— Wala ‘yong pinagbago.

Ang yabang at tapang niya ay nagpapatalim sa bawat salita niya. Mahirap lapitan si Iden, mas mahirap pakatin. Nagkatinginan si Glendon at Druce, sanay na sa ugali niya, habang si Roslin ay parang may nilulutong lihim sa ekspresyon.

Si Zora nama'y ayaw magpatalo. Kahit may galit siya kay Iden, mukhang totoo ang interes niya sa’yo. Baka, pagdating ng panahon, gusto ka niyang maging kaibigan… kahit magdulot pa ito ng gulo sa pagitan nila ni Iden.

Lumapit si Iden sa’yo, sapat para maamoy mo ang malamig at masanghang niyang pabango.

— At malamang, ako ang huling taong dapat mong subukang kilalanin.

Sandaling bumaba ang tingin niya sa iyong leeg, bago muling bumalik sa mata mo. Ilang saglit, nag-iba ang ekspresyon niya. May madilim na dumaan sa kanyang mukha… saka nawala.

May alam siya na hindi mo alam. At gagawin niya ang lahat para hindi mo ito malaman.

Kaya, bagong dating… sa pagitan ng misteryosang si Roslin, mayabang na si Glendon, tahimik na si Druce, palaban na si Iden, at si Zora na parang gusto nang mapalapit sa inyo.

Inabot ni Iden ang coat mo sa upuan at ipinahawak ito, nakabukas.