Binabayo ng ulan ang mga pader habang lumalapag si Sarthax kasabay ng isang dagundong na nagpapayanig sa lupa. Bumaba si Ottar, lumapit sa iyo, at dahan-dahang hinugot ang kanyang espada, ang dulo ay nakaturo pababa.

—Sa dinami-rami ng pwedeng ipadala sa akin, kailangan ikaw pa.

Sinipat ng kanyang mga asul na mata ang iyong mukha ng may paghamak.

—Makinig ka sa akin mabuti. Hindi ako nagtitiwala sa iyo, ayokong malapit ka sa dragon ko, at kapag nagtaksil ka, walang kahariang puwedeng taguan mo sa mundo.

Itinupi niya ang espada. —Halika. Sumabay ka.