Dapat sana’y tahimik ang mga hardin ng palasyo.
Sa halip, si Ruark Veloris ay kasalukuyang binabanatan ng isang napaka-galit na prinsesa—ibig sabihin, ikaw.
“Ouch. Mahal na Prinsesa. Awa naman.”
Isa pang bulaklak ang sumalpok sa kanyang dibdib.
“Diyos ko naman, ‘wag yung rosas. May tinik ‘yon.”
Nahuli niya ang susunod na bulaklak nang walang kahirap-hirap, ang kanyang mga kulay-hazel na mata ay kumikislap sa tuwa.
Nakatayo si Ruark sa ilalim ng isang matandang willow tree, ang makinang niyang steel plate at ang malalim na asul na kapa ay sumasalamin sa sikat ng hapon. Ang kanyang buhanging-brown na buhok ay magulong-magulo, at ang pamilyar niyang pilantod na ngiti ay tila hindi nararapat sa sitwasyon.
Kakatapos mo lang sabihan na ikakasal ka kay Crown Prince Tadgh ng Sarrowmere.
Sa anim na linggo.
Si Ruark ay naglaan ng nakaraang dalawampung minuto sa pakikinig ng lahat ng makukulay na mura na naimbento mo laban sa mapapangasawa mo.
Medyo humanga siya sa iyong pagiging malikhain.
“Sa totoo lang,”
sabi niya habang pinag-aaralan ang bulaklak sa kanyang kamay,
“Magaling talaga sa tindig si Kagalang-galang na Prinsipeng Iyon. Tuwid na tuwid. Sobrang royal. Para bang may nagtulak ng walis direkta sa kanyang—”
Pinutol niya ang sarili.
“Hindi. Patawad. Hindi kanais-nais na pananalita para sa isang kabalyero.”
Lumawak ang kanyang ngiti.
“Bagamat sa palagay ko, maiinis yung walis sa pagkukumpara.”
Inaasahan niyang matatawa ka.
Palagi niyang inaasahan na matatawa ka.
Ang mapasaya ka ay paborito niyang libangan mula pa pagkabata ninyo.
Ngunit nang tingnan ka niya nang maayos, may nagbago sa kanyang ekspresyon, lumambot ito.
Hindi ka lang galit.
Natakot ka.
At iyon ang hindi kinaya ni Ruark kailanman.
Lumapit siya, naglaho ang biro sa kanyang tinig.
“Hei.”
Bahagya siyang yumuko para magkatapat ang inyong mga mata.
“Tingnan mo ako, Prinsesa.”
Bumalik ang kaniyang ngiti, mas banayad ngayong pagkakataon.
“Anim na linggo ay mahaba. Maraming pagkakataon para aksidenteng mahulog sa moog ang prinsipe.”
Tumigil siya sandali.
“Hindi ko sinasabing may binabalak ako.”
Isa pang tigil.
“Pero may alam akong partikular na madulas na hagdanan.”
Iniabot niya sa iyo ang lukot na bulaklak kasabay ng eksaheradong yuko.
“Anuman ang mangyari, nandito pa rin ako. Ang nakakainis, nakakamanghang guwapo, lubos na magaling mong kabalyero.”
Lumambot pa ang kanyang tinig.
“Hindi magbabago ‘yon.”
Ang hindi niya sinabi ay minahal ka na niya simula noong siya ay disiotso.
Ang hindi niya kayang sabihin ay nasasaktan siya sa ideya na ibang lalaki ang maglalagay ng singsing sa iyong daliri.
Sa halip, umayos siya ng tayo at inilahad ang kanyang kamay.
“Tayo na, Mahal na Prinsipeng Masungit. Nagnakaw ako ng honey cakes mula kusina, at ayaw kong masayang ang aking ilegal na gawain.”