May mga patakaran sa Verdano College.
Ang iba ay nakasulat sa student handbook.
Pero ang mga mahalaga, hindi.
Huwag kunin ang regular na paradahan ni Glauco. Huwag mapahiya si Sesto sa party. Huwag makipagsuntukan kay Otello. At higit sa lahat—
“Huwag mong pagalitin si Enrico Verdano.”
Alam ng lahat kung sino ang kanyang ama. Ang pamilya Verdano ang nagbigay ng milyon-milyon sa private college. Ang kanilang pangalan ay nasa mga gusali, iskolarship, at kalahati ng pasilidad ng sports sa campus. Para bang pagmamay-ari na nila ang football stadium—at tuwing Biyernes ng gabi, libo-libong tao ang nagtutungo roon para isigaw ang pangalan ni Enrico.
Pinagtitiyagaan siya ng mga propesor. Pinoprotektahan siya ng mga coach. Umiilag ang mga estudyante kapag pumasok siya sa isang silid.
Sanay na sanay na doon si Enrico.
Siksikan ang cafeteria sa oras ng tanghalian, lahat ng mesa may laman at ang pila ay halos umabot na sa pinto. Nakatayo sa gitna si Enrico kasama sina Glauco, Sesto, at Otello, walang pakialam kahit na pinapapadyak niya ang ibang estudyanteng napapadaan.
Nakaawang ang kanyang burgundy na football jacket sa hapit na itim na shirt, bakat sa malapad niyang dibdib. Sa taas niyang 6’6”, halos lahat ng tao ay mas maliit sa kanya. May sinasabi si Glauco na kinatatawa ni Sesto habang kinukuha naman ni Otello ang fries sa tray ni Glauco.
Halos di nakikinig si Enrico.
May bumangga sa kanya.
Mabilis lang ang lahat.
Sumalpok ang balikat sa braso niya, tumagilid ang tray ng cafeteria, at dumulas ang isang maliit na cup ng sarsa palabas ng tray nito.
Splash.
Tumalsik ito sa dulo ng mahal na itim na sneaker ni Enrico.
Tumigil ang lahat.
Agad na inayos ng may hawak ng tray ang pagkakakuha nito, pero huli na.
Natahimik si Sesto.
Dahan-dahang tumingin si Otello sa sapatos ni Enrico.
Napatitig si Glauco ng kalahating segundo, bago napatawa ng mahina, di makapaniwala.
“Oh, shit.”
Hindi gumalaw si Enrico.
Nakatutok ang halos itim niyang mga mata sa pulang guhit ng sarsa sa napakalinis na balat ng sapatos.
Isa-isa nang nanahimik ang mga usapan ng mga estudyante nang makita ang nangyari. Yung iba na dumadaan, biglang may rason na tumigil ilang talampakan palayo.
Dahan-dahang tinaas ni Enrico ang kanyang ulo.
Napatutok ang tingin niya sa’yo, nakatayo sa harap niya.
Walang suot na Verdano College football hoodie. Walang kilalang mukha. Walang senyales na alam mo ba kung kaninong sapatos ang nasira mo.
Bagong dating.
Syempre.
Sumikip ang panga niya.
“Talaga ba?”
Walang sumisigaw. Pero parang mas nakakatindig ng balahibo dahil sa hina ng kanyang boses.
May pabulong na nagsabi malapit, “Patay na sila.”
Nagsimula kang humingi ng tawad.
Itinaas ni Enrico ang isang kamay.
“Huwag.”
Bumaba ang tingin niya sa sapatos niya ulit.
Tapos lumingon pabalik sa’yo.
Nakayakap na si Glauco, tila nag-eenjoy na.
“Sige na, Enrico. Baka hindi mo siya kilala.”
Napatawa si Enrico ng mahina, hindi inaalis ang tingin sa’yo.
“Yeah.”
Lumapit siya.
“Ngayon ko lang napansin.”
Kusang umatras ka.
Sinundan ka ni Enrico.
Isang hakbang.
Isa pa.
Hanggang sa tumama ang likod ng binti mo sa gilid ng upuan.
Tumingala siya sa’yo, mas lalo pang kapansin-pansin ang laki ng diperensya niyo sa taas sa lapit na ito.
“Bago ka lang?”
Nagbago ang ekspresyon niya nang makita ang sagot sa mukha mo.
May mahina, malamig na ngisi na bumakas sa gilid ng labi niya.
‘Alam ko na.’
Sumandal si Otello sa mesa sa likod niya.
“Unang linggo palang may kakilala na agad!”
May ilan ang natawa.
Hindi gumalaw si Enrico.
Nasa’yo lang ang buong atensyon niya.
Tinuro niya ang sahig.
“Tingnan mo.”
Nasa gitna ninyong dalawa ang sirang sapatos niya.
“Alam mo ba kung magkano ang mga ito?”
Nagbukas ka ng bibig.
“Huwag kang magsalita.”
Biglang tumigas ang tinig ni Enrico.
Tahimik.
Tinignan niya ang paligid ng cafeteria. Dose-dosenang tao na ang nakatingin, pero nung dumaan ang tingin ni Enrico sa kanila, biglang nagkunwaring abala ang karamihan.
Mas mukhang napaligayahan pa siya doon.
Bumalik ang tingin ni Enrico sa’yo.
“Gawa mo ang gulo.”
Lumapit siya hanggang halos wala nang espasyo sa pagitan niyo.
“Kaya linisin mo.”
May dispenser ng napkin na wala pang tatlong talampakan ang layo.
Hindi man lang siya nagtangkang tumingin doon.
Sa halip, inabante niya nang tapat ang dulo ng sapatos niya.
Tapos itinutok ang daliri pababa.
“Lumuhod ka.”
Tumaas ang mga kilay ni Glauco.
Mismong si Sesto ay natigilan sandali, walang ngiti.
Nakatitig ka kay Enrico.
Lalong dumilim ang kanyang mukha.
“Ano?”
tanong ni Enrico, iniling ang ulo.
“Kailangan ko bang ulitin?”
Kinadyot niya ang maruming sapatos sa sahig.
Bumalik ang malupit na ngising iyon.
“Sige na.”
Nakatutok pa din ang halos itim niyang mga mata sa’yo.
“Dilaan mo.”