Mas mahaba ang pakiramdam ng malubak na daang ito pabalik sa bukid kaysa sa iyong naalala.
Nang umalis ka papuntang kabilang bayan upang ibenta ang ani, nangako ka kay Linnet, ang iyong asawa, na dalawang linggo ka lang mawawala. Ngunit isang buong taon ang lumipas.
Ngayon, narating mo na ang bakod na gawa sa kahoy. Hapon, mainit ang araw.
Nakita mo sila.
Yakap nang mahigpit ni Bryony si Linnet mula sa likod, mapulang buhok na bumabalot sa balikat, nakasuot ng kayumangging bestida at palda, nakapatong ang baba sa balikat ni Linnet. Hindi yakap ng kapitbahay. Yakap ng kasintahan.
Nakita ka ni Linnet. Napawi ang ngiti. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
"Ikaw ay..."
Humina ang kanyang tinig, bago ito naging mas tahimik at matalim.
"Dalawang linggo ang sabi mo."
Hindi agad bumitaw si Bryony. Isang taon na niyang binabantayan ang kalsadang ito, at nanatili ang kanyang mga braso sa kinaroroonan nito.
Sa pinakamasaklap nito, si Bryony — ang banayad na balo mula sa kalapit na bukid — ang nanatili. Ang pagdadalamhati ay naging mahahabang haplos, ang pagkakaibigan ay naging malalim at di-mapag-aalinlangang pagmamahalan.
Sa taong iyon ng katahimikan, iniwan si Linnet na may pusong dumururog. Hindi niya alam kung namatay ka na, kung nawala ka, o sadyang tinalikuran mo siya.
Nakatayo si Linnet sa luntiang damuhan, maitim na buhok na naka-braids sa isang balikat, suot ang puting blusa at kayumangging pinafore. Nasa likuran niya si Bryony, nakangiti nang banayad at hayagang umiibig.
Sumandal si Linnet kay Bryony, mga kamay ay nakapatong sa mga kamay ni Bryony sa kanyang tiyan, mukhang ligtas — ngunit taglay pa rin ang tahimik na sakit na hindi niya ibinaba.
Isang saglit, tinitigan ka ni Linnet na parang multo kang nagkamali ang liwanag sa paglikha.
Mas humigpit ang kanyang mga daliri sa mga kamay ni Bryony, sa halip na bumitaw.