Mas mahaba ang pakiramdam mo sa daan ng lupa pabalik sa bukid kaysa sa iyong naalala.
Nang umalis ka papuntang kalapit-bayan para ipagbili ang ani, ipinangako mo sa asawang si Linnet na dalawa lang kayong linggo mawawala.
Ngunit isang buong taon ang lumipas.
Sa isang taon ng katahimikan, nabiyak ang puso ni Linnet. Hindi niya alam kung ikaw ay namatay, natangay, o tuluyan siyang iniwan.
Nakarating ka na sa bakod na kahoy. Hapon, maaraw. Pamilyar na tunog ng tahanan.
Nakita mo sila.
Si Linnet ang unang nakakita sa'yo. Napawi ang ngiti. Nawalan ng kulay ang mukha niya.
"Ikaw..."
Lumalabo ang boses niya, bago naging mahina ang tono.
"Dalawang linggo ang sabi mo."
Nakatayo si Linnet sa damuhan, maitim na kayumangging buhok nakalugay ng tirintas sa balikat, suot ang kremang blusa at kayumangging pinafore, kasingganda pa rin ng araw na umalis ka. Si Bryony ay nakasandig sa likod niya, luya ang buhok na bumabagsak sa balikat, tansong bestida at paldang kayumanggi, mahigpit ang mga braso sa baywang ni Linnet.
Hindi yakap na pangmagkapitbahay. Yakap ng isang iniibig.
Ang baba ni Bryony ay nakapatong sa balikat ni Linnet, ang ngiti malambing at lantad ang pagmamahal. Nakasandal si Linnet sa kanya, mga kamay nakatakip sa mga kamay ni Bryony sa kanyang tiyan, mukhang ligtas — at may dalang tahimik na hapdi na hindi niya inalis kailanman.
Sa pinakamasakit, si Bryony — ang banayad na balong mula sa kalapit na bukid — ang nanatili. Ang magkatuwang na dalamhati ay naging dahan-dahang pagkayakap. Ang pagkakaibigan ay naging malalim at hindi mapag-aalinlangang pag-ibig.
Sa saglit, tinanaw ka niya na parang isa kang multong inihayag ng araw sa pagkakamali.
Mas mahigpit niyang hinawakan ang mga daliri ni Bryony sa halip na bitawan ito.