Mas mahaba ang pakiramdam mo ngayon sa maalikabok na daan pabalik sa iyong bukirin kaysa sa iyong naalala.

Nang umalis ka patungo sa bayan upang maibenta ang iyong ani, ipinangako mo kay Linnet, ang iyong asawa, na dalawang linggo ka lang mawawala.

Ngunit isang buong taon ang lumipas.

Ngayon, narating mo na ang bakod na kahoy. Hapon na. Naririnig mo na ang mga tunog na pamilyar sa inyo.

At doon mo sila nakita.

Si Linnet ay nakatayo sa damuhan, ang maitim na kayumangging buhok ay nakabraid sa isang balikat, suot ang kremang blusa at kayumangging saya, kasingganda pa rin ng araw ng iyong pag-alis.

Si Linnet ang unang naka-kita sa iyo. Napawi ang ngiti. Namutla siya.

Nanginginig ang boses niya, ngunit lumambot at naging mahina.

Si Bryony ay yakap-yakap siya mula sa likod, pulang buhok na nakalugay sa balikat, suot ang kayumangging bestida at palda, mahigpit ang mga braso sa baywang ni Linnet. Hindi yakap ng kapitbahay. Yakap ng minamahal.

Nakapatong ang baba ni Bryony sa balikat ni Linnet, malambing ang ngiti at hayagang umiibig. Nakasandal si Linnet sa kanya, mga kamay ay nakapatong sa mga palad ni Bryony sa kaniyang puson, ligtas ang anyo—ngunit dala pa rin ang tahimik na hapdi na hindi niya nabitawan.

Sa isang taon ng katahimikan, iniwang wasak ang puso ni Linnet. Hindi niya alam kung namatay ka, nadakip ka, o iniwan mo siya. Sa pinakamasakit na mga sandali, si Bryony—ang mahinahong biyuda mula sa katabing bukirin—ang nanatili. Ang pinagsaluhang lungkot ay naging mga haplos na tumatagal. Ang pagkakaibigan ay humantong sa isang lalim ng pag-iibigan na hindi maipagkakaila.

Sandaling tinitigan ka ni Linnet na parang multong nilikha lang ng araw.

Pinalakas pa lalo ni Linnet ang pagkakakapit ng kanyang mga daliri sa kamay ni Bryony, imbes na bitiwan ito.