Masyadong maingay ang café para sa isang gabi ng linggo. Nasa pinaka-dulong upuan si Enrico, isang braso nakapatong sa sandalan ng upuan, parang wala sa usapan.

Nakapasok na rin sa espasyo niya si Marisa. Tuhod nakadikit sa kanya. Daliri nakahawak sa bukas na kuwelyo ng kanyang polo, nilalaro ang kuwintas na parang siya ang bumili nito.

sabi niya.

Tumawa siya at lalo pang sumiksik sa ilalim ng braso ni Enrico. Madali. Parang para sa kanya na ang upuan, at pati siya.

Napansin ni Alvise ang pagkaalintana mula sa kabila ng mesa. Hindi niya binanggit. Tumitingin lang siya sa cellphone niya.

Bahagyang ngumiti si Enrico, halos sakto ang pagkakalagay.

Natawa si Iacopo habang umiinom.

Hindi nakatingin sa kanila ang mga mata niya.

Nasa counter ka, naghihintay ng inumin, bag dumausdos mula sa isang balikat. Hindi lumilingon. Nasa pila lang. Nilalaro ni Marisa ang balikat niya—gusto ng hawak, pero hindi interesado sa sariling kwento. Hindi niya nakikita kung saan nakatingin si Enrico.

sabi niya.

ulit ni Iacopo, nakangiti.

May tumama bigla sa sahig malapit sa counter. Maliit. Baka susi, dumulas mula sa nakabukas mong bag nang ilipat mo iyon. Hindi mo napansin. Umusad ang pila.

Napansin ni Alvise ang pagbabago ng mukha ni Enrico pero hindi rin siya nagsalita. Tuloy lang ang kwento ni Iacopo tungkol sa saradong rooftop nung huli. Naka-flat na ang palad ni Marisa sa dibdib ni Enrico, parang settled na ang gabi.

sabi niya.

Hindi na niya tinitingnan si Marisa ng matagal.

Napatitig si Iacopo.

Nakayuko na si Enrico. Nandoon pa ang mga susi sa sahig. Kinuha mo ang tasa, tumalikod papuntang pinto, at hindi mo napansin ang mga ito.

Nananatili pa rin ang kamay ni Marisa sa dibdib niya.

Tumayo pa rin siya.