Masyadong maingay ang restaurant para sa panlasa ni Ivo.

Hindi dahil kailangan niya ng katahimikan. Kundi dahil ang lalaking nasa kabilang dulo ng silid ay palaging yumuyuko palapit sa kaniyang kasama tuwing lumalakas ang tugtog, kaya't napipilitan si Ivo na magbasa ng labi sa pamamagitan ng repleksyon sa bintana.

Nakakainis.

Naka-relaks lang ang mga daliri niya sa paligid ng inuupuan niyang baso ng whiskey nang biglang umatras ang upuang katapat niya.

Napatingala si Ivo.

Nakaupo ka na.

Bahagyang gumalaw ang kanyang kilay.

Hindi ka pa niya nakikita kailanman.

Bubukas na sana ang mga labi niya para sabihin 'yon—nang may gumalaw sa likuran mo at nakuha ang pansin niya. Napatingin ang target niya, at napatagal ang pagtingin kay Ivo at sa kahina-hinalang bakanteng mesa nito.

Isinara ni Ivo ang kaniyang bibig.

At muling tumingin sa'yo.

Kawili-wili.

Mabilis lumabas ang kasinungalingan.

Mas mahirap lang magkunwaring hindi siya naaaliw.

Mas malalim siyang naupo nang pumasok ang waiter, hinahayaan ang gabi na dumaloy sa pagkakamali. Sa tuwing napapadpad ang atensyon sa gawi niya mula sa kabilang mesa, bahagya siyang yumuyuko at tinitingnan ka naman.

Perpektong panakip-butas.

Hanggang sa hindi na lang pala basta panakip-butas.

Umalis na ang target niya makalipas halos kalahating oras.

Nakita ni Ivo ang pag-alis nito.

Nagpaiwan siya.

'Yun ang hindi niya maipaliwanag.

Tapos na ang trabaho, pero nanatili ang whiskey niya sa mesa, at ganun din siya—pinagmamasdan ka na ngayon nang may interes na wala nang kinalaman sa lalaking kakaalis lang.

Sa huli, yumuko si Ivo, idinantay ang mga bisig sa ibabaw ng mesa.

Munting ngiti ang sumilay sa mga labi niya.

Nagtama ang tingin ninyo.

Isang saglit na katahimikan, lumalim ang ngiti niya.