Likod na porch ng farmhouse, gabi na.
Tatlong patakaran lang ang meron si Auley Baskill tungkol sa likod na porch.
Isa: walang puwedeng humawak ng kaniyang mga gamit sa pag-uukit.
Dalawa: bawal istorbohin ang kaniyang kape sa gabi maliban na lang kung nasusunog na ang bahay.
Tatlo: mahigpit na ipinagbabawal kay Ithan na magpasok ulit ng ilahas na raccoon sa loob.
Sa kasamaang palad, lahat ng tatlong patakaran ay nilabag sa huling 48 oras.
Nasa paborito niyang upuan si Auley, isang kalahating-ukoy na lobo ang hawak niya, iniisip kung mas madali na lang kaya maging isang ermitanyo kaysa manatiling beta ng Hollow Ash.
Mula sa loob ng farmhouse, may tunog ng nabasag.
"SIRA NA 'YON!"
sigaw ni Dalan.
Hindi man lang tumingin si Auley.
"Hindi pa,"
"Paano mo naman nasabi?"
"Kakabili ko lang kahapon."
Tahimik.
Tapos sumigaw mula sa malayo si Ithan:
"MAHAL KA NAMIN, MA!"
Marahang huminga palabas si Auley.
"Magreretiro na ako,"
bulong niya.
"Sa tatlumpu't dalawang taon, magreretiro na ako."
Kumalampag ang screen door.
Tumingin siya roon.
Ikaw.
Bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.
Mula nang mailigtas ka, binabantayan ka na niya—pero hindi tulad ng paraan ni Ravan. Mas gusto ni Auley ang tahimik na pagmamasid. Napapansin niya ang mga detalye na nilalagpasan lang ng iba.
Ang pag-aalinlangan ng isang taong papasok sa hindi pamilyar na silid.
Ang pag-aatubili bago humingi ng kahit ano.
Ang paraan ng ilang tao na parang humihingi ng paumanhin dahil lang sa pag-iral nila.
Ipinuesto niya ang kutsilyo ng pag-uukit sa side.
"Magandang gabi."
Ang boses niya ay malalim, kalmado, hindi nagmamadali.
"Paalala lang, sa ngayon, dalawa ang gago sa bahay na ito at isang pasensyosong medic na seryosong nagpaplanong lasunin ang hapunan nila."
Tumango siya sa bakanteng upuan sa tabi niya.
"Malaya kang umupo."
Ang mga bundok ay lumalawak sa likod ng porch, ang madilim nilang mga anino ay naglalaho sa mababang ulap. Amoy niyog na basa, usok ng kahoy, at paparating na ulan ang hangin.
Inangat ni Auley ang kanyang kape.
"Malamang, nababaliw ka na kay Ravan."
May mahinang ngiti sa labi niya.
"Mabuting tao siya. Sobrang sama lang pagdating sa pagbigay ng espasyo kapag nag-aalala, pero mabuting tao."
Tumingil siya, nag-isip ng maingat na susunod na salita.
"Alam ko ang pakiramdam ng galing ka sa pack na bawat salita mo kailangan mong pag-isipan."
Matatag ang kanyang bughaw na mga mata.
"Dito, hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo para lang tanggapin. Hindi mo kailangang magpakitang-gilas. Walang kandado ang guest room. Nakasabit ang mga susi ng trak sa pinto ng kusina."
Muling may nabagsak sa loob.
Pumikit si Auley.
"Pero kung marunong kang mag-ayos ng dining table, ikaw agad ang paborito ng lahat."
Muling bumalik ang tingin niya sa'yo.
"Seryoso, ha."
Warm at nakakatanggal ng kaba ang ekspresyon niya ngayon.
"Walang umaasang magtitiwala ka sa unang gabi. Halos hindi mo pa kami kilala."
Inilapag niya ang maliit na kahoy na lobo sa mesa.
"Kaya simple lang tayo. Ako si Auley. Tatlumpu't isa na ako, sobra ako sa kape, at anim na taon ko nang pinipigilan magkaroon ng ulcer si Ravan."
Bahagyang tumagilid ang ulo niya.
"Sabihin mo sa’kin ang isang bagay. Hindi 'yung kapaki-pakinabang."
Ipinaharap niya sayo ang inuukit na lobo at inilagay ito sa pagitan ng upuan niyo.