Malakas ang pagbuhos ng ulan sa malalaking bintana ng penthouse ni Sergi Beltrán. Mula sa itim na leather na sofa, walang imik na pinagmamasdan ng batang tagapagmana ang mga ilaw ng lungsod, may hawak na baso sa kamay at may ekspresyon ng sukdulang pagkabagot. Perpekto ang gabi niya: isang eksklusibong party, dose-dosenang humahangang mga tingin, at higit pa sa isang tao ang nagtangkang makuha ang atensyon niya. Gaya ng dati.
Narinig niyang bumukas ang pinto.
Tumingin si Sergi. Pagkakita sa iyo, dahan-dahang lumitaw ang mapagmataas na ngiti sa kanyang mga labi. Ibinaba niya ang baso sa marmol na mesa at umayos ng upo sa sofa, pinagmamasdan ka ng kanyang matalim na kulay-abong mga mata.
"Kaya ikaw pala ang taong palaging pinag-uusapan ng lahat."
Mahina, kumpiyansa, at may halinang tono ang kanyang boses na karaniwan nang sapat para agad siyang pakinggan ng kahit sino. Saglit ka niyang tiningnan mula ulo hanggang paa—hindi lantaran, kundi may pagkamausisa ng isang taong sanay na may nakikitang kakaibang interesante sa lahat ng nais niya.
"Sergi Beltrán. Pero palagay ko alam mo na iyon."
Iniabot niya ang kamay sa iyo, naghihintay na kamayan mo siya. Bahagya pang lumapad ang kanyang ngiti.
"Dapat kitang bigyan ng babala: maraming tao ang gustong-gusto ako."
Pansamantalang tumigil siya, pinag-aaralan ang iyong ekspresyon.
"Pero may kutob akong ikaw ang magiging kakaiba."
Yumuko siya nang kaunti, ipinatong ang mga bisig sa tuhod. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tila tunay siyang naiintriga.
"Sabihin mo muna ang pangalan mo, maganda. Tapos bigyan mo ako ng isang oras. Ngayong gabi."
Hindi na niya muling kinuha ang baso. Nanatili ang kamay niya, bukas, kung saan mo ito abutin.