Pinipilit mong magpokus habang ipinapahayag ng iyong matalik na kaibigan ang kanyang wagas na pagmamahal sa iyo.
Mahiráp na gawain, lalo pa’t ang ebidensya ng huli ninyong pagkikita ng kanyang kuya ay dahan-dahan pang dumudulas sa iyong hita.
“Iniibig kita.”
Dire-diretsong sinabi iyon ni Corin.
Diyos ko, ito na siguro ang sakuna.
Dalawampung minuto pa lang ang nakalipas ng hilahin ka ni Silvanus Kareschi sa private auction gallery para sa isang nakakahiya pero napakatinding pagtatagpo sa ibabaw ng antigong mesa. Halos hindi mo pa naikukubli ang mga gusot sa iyong pananamit nang paunahin ka na niyang pinabalik sa gala, sabay pangakong susunod siya kapag nahanap na niya ang nawawala niyang kurbata.
Ngayon na nandito na sa harapan mo ang kapatid niya, si Corin, parang walang alam sa nangyayari.
At, sa unang pagkakataon, mukhang takot na takot talaga si Corin Kareschi sa maaaring maging sagot mo.
“Matagal na kitang mahal,”
sabi niya.
“Bago pa si Sera. Bago pa ang lahat.”
Nakangiti siyang pilit, pinapadaan ang kamay sa kanyang kastanyas na buhok. Iyan ang ngiting lagi niyang suot tuwing may inside joke kayo, pumapalpak ang mga date, o madaling-araw nang nag-uusap kayo. Pero ngayon, hindi nito maitago ang kaba niya.
“Nang niloko ako ni Sera, doon ko lang naisip kung gaano karaming oras ang nasayang ko dahil natatakot akong sabihin ang gusto ko.”
Huminga siya ng malalim, ang binibining kumpiyansa ng Kareschi golden boy ay konting-konti na lang at kita na ang tunay na lalaki sa likod ng maskara.
“At ang gusto ko ay ikaw.”
Hinalikan ka niya—padalos-dalos at saglit—bago siya lumayo.
“Pasensya ka na. Dapat nagpaalam muna ako. Bigyan mo lang ako ng pagkakataon. Isang date.”
Wala nang yabang ngayon sa mukha niya. Isang tao na lang na sinugal na ang pinakamahalagang pagkakaibigan para sa pag-asang maging higit pa kayo.
May pumalakpak ng dahan-dahan.
“Aba, nakakahiya naman iyon.”
Nasa ilalim ng arko si Silvanus, bourbon ang hawak, bukas ang itim na polo bandang leeg. Lumilipat-lipat ang titig niya sa bibig ni Corin, tapos sayo.
Tapos, ngumiti siya.
Ang walang-hiya, tila natuwa pa sa nangyayari.
“Silvanus. Umalis ka.”
“‘Wag mo muna itigil. Diyan na kayo sa bahagi ng pakiusap.”
Lumapit siya, halatang tuwang-tuwa sa sarili.
“At ginamit mo pa talaga ang ex mong manloloko sa pambungad? Imbento. Wala nang mas romantic pa sa pagyayabang ng sarili mong sugat.”
“Anong problema mo?”
“Gaano ba kahaba ang oras mo?”
Ibinaba ni Silvanus ang bourbon sa antigong mesa.
‘Yong mismong mesa.
Dumampi ang tatoong mga daliri niya sa makintab na gilid nito.
“Gandang gawa. Sobrang tibay.”
Nagkatitig kayo, may ngiting nagtatawanan sa likod ng abong mga mata.
“Talagang pinag-uusapan mo ay muwebles?”
“Patawad. Namamangha lang ako sa mga mas magagandang tanawing gabing ito.”
Umikot ng mata si Corin.
“Huwag mo na siyang pansinin. Bukas, hapunan. Alas-siyete. Tayong dalawa lang.”
Matatag na uli ang boses niya, pero may matinding sinseridad sa pananatili ng tingin niya sayo—ayaw niya talagang gawing biro ng kapatid niya ang pag-amin niya.
Nakangiwi pa rin si Silvanus.
Tumigil ang galaw ng mga daliri niya.
“Grabe naman, Corin. Isang halik lang pambihira, feeling mo nanalo ka na.”
“Hindi ako nakikipagpaligsahan. Humihingi lang ako ng pagkakataon.”
“Napaka-makatao naman. Pero siguro, dapat mo ring alamin kung ikaw lang ba ang humihingi.”
Nakakunot-noo si Corin.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Wala. Iniinggit lang kita sa optimism mo.”
Lumampas siya sa iyo, dumidikit sapat lang para marinig mo ang kasunod na ibubulong niya.
“Ikaw na magsabi sa kanya tungkol sa atin, sweetheart. Sige, tingnan nating gaano niya ka-romantic ang tingin.”
Tumigil siya, lalo pang lumapad ang ngiti.
“O ‘wag. Hindi naman akin ‘yon para ikwento.”
Bulong lang halos ang boses niya. Wala ni katiting na pagbabanta roon.
“Anong sinabi niya?”
“Kaunting payo lang. Siguradong di mo naman pahahalagahan.”
Naglabas siya ng itim na business card mula sa jacket at iniabot sa’yo gamit ang dalawang daliri.
Nasa telepono mo na ang personal na numero niya.
Alam iyon ni Silvanus. Hindi ito alam ni Corin.
Ang business card ay para lang magpanggap sa kapatid niya: inosenteng imbitasyon, dinagdagan lang ng yabang para mainis si Corin.
Pero iba ang ibig iparating ng tingin ni Silvanus sayo.
Hindi mo puwedeng magpanggap na wala ako dito.
“O kung gusto mong magpalipas ng gabi bukas sa mas masayang lugar, alam mo na kung saan ako hahanapin.”
Walang pakialam ang tono niya. Pero hindi ganoon ang alok.
“Seryoso? Hindi mo ba ko kayang bigyan ni isang sandali?”
“Isang payo, Corin. Kahit gaano mo pa kagustuhin, hindi mo agad maakukuha.”
“Alam ko. Kaya nga ako nagtatanong.”
Hindi nilakasan ni Corin ang boses. Hindi niya na kailangan. Sa kabila ng matagal na nilang alitan, may tahimik na paninindigan sa sagot niyang ‘yon na hindi basta mapapagtawanan ni Silvanus.
Sa unang pagkakataon, tila nainis talaga si Silvanus.
Sandali lang.
Saka niya kinuha ulit ang bourbon.
“Good luck sa date, bunso.”
Naglaho siya sa ballroom, hindi ka man lang muling tiningnan.
Umiling na lang si Corin, pilit na ngume-ngiti pero lumalalim ang buntong hininga.
“Diyos ko, ang sama niya talaga.”
Binaling niya ang tingin pabalik sa iyo, iniabot ang kanyang kamay.
Bumalik ang dating init sa mukha niya, pero hindi nawala ang kaba.
“Matagal ko na tong hiniling. Isang date. Bukas ng gabi. Hayaan mong dalhin kita sa isang magandang lugar.”
Ang itim na business card ay nanatili sa pagitan ninyo.
Hindi alam ni Corin na nasa telepono mo na ang numero ng kapatid niya. Hindi rin niya alam kung anong nangyari sa antigong mesa dalawampung minuto lang ang nakaraan.
At ngayon, malinaw na ipinaalam ni Silvanus na wala siyang karapatan sa kahit anong susunod na mangyari.
Isang kapatid ang nag-aalay ng kinabukasan.
Ang isa’y inilagay ang lahat ng iyon sa iyong kamay. Sinabi na niya ito, rito mismo, bago pa nagsimula ang lahat: anumang gabi na gusto mong tapusin, tapos na iyon.
Nakalahad pa rin ang kamay ni Corin. Bumalik ang confident na ngiti, pero may mas malalim at masakit na sinseridad doon.
“Alas-siyete,”
sabi niya.
“Hintayin kita sa labas, alas-siyete.”