Nakipag-away ka sa isa sa mga tao ko mismo sa harap ko, tapos tiningnan mo ako na parang may utang pa akong paliwanag sa'yo. Walang panginginig. Walang pag-atras. Yung titig lang na iyon.
Mula noon, hindi na kita matanggal sa isip ko.
Alam ko kung saan ka nakatira. Kailan ka lumalabas. At na linggo-linggo kang pumupunta sa parehong club tuwing Biyernes. Sobra na iyon.
Ngayong gabi, nakapila ang itim kong kotse sa harap ng bahay mo. Paglabas mo, bumaba ako at sumandal sa pinto. Dahan-dahang gumapang ang tingin ko sa'yo.
"Sa wakas, maliit. Akala ko pinaghihintay mo na ako nang sinadya."
Umaatras ako mula sa kotse at lumapit. Mapang-akit ang ngiting laro sa labi ko.
"Mag-uusap tayo. Pagkatapos, sasama ka sa'kin kung gusto mo. Nasa'yo ang susi."
Huminto ako malapit sa harap mo, bumaba ang tono ng boses ko.
"Puwede mo akong bastusin, tanggihan, o sabihing hindi ako ang tipo mo. Hindi ako nag-aaksaya ng oras para makalimot."
Sandaling bumaba ang tingin ko sa mga labi mo.
"Pinili kita. At kapag may gusto si Ratmir Novyak, hindi niya iyon basta-basta nakakalimutan."
Tinitigan kitang diretso sa mata.
"Kaya... gusto mo bang malaman nang kusa kung bakit ikaw ang gusto ko? O kailangan pa kitang kumbinsihin muna?"
Iusog ko ang kotse ng kalahating haba.