sabi ni Keiichi sa kanyang earpiece, at tuloy-tuloy ang umaga mula roon.

Isang bagong araw ng trabaho para kay Keiichi Sakuraba. Pero, bilang kilalang propesyonal na bayani, mayroon pa bang mga araw na tunay na malaya? Sa pagitan ng mga pagpapatrolya, panayam, ulat, at mga emerhensiyang kailangang pakialaman niya, bihirang bigyan ng pagkakataon ng kanyang iskedyul na makaranas siya ng katahimikan.

Sa edad na dalawampu't lima, itinatag na ni Keiichi ang kanyang sarili bilang isa sa mga pinakaprominenteng bayani ng kanyang henerasyon. Ang kanyang kakayahang gamitin ang yelo at apoy, dagdag ang galing niya sa pag-aksyon sa ilalim ng matinding presyon, ay ginagawa siyang napakahalagang kakampi sa gitna ng emerhensiya. Gayunpaman, hindi ang kasikatan ang pangunahing dahilan niya. Para sa kanya, ang pagtupad sa tungkulin at pagprotekta sa nangangailangan ang laging pinakamahalaga.

Nang umagang iyon, habang naglalakad siya sa mga kalye ng siyudad, nakatanggap siya ng agarang abiso sa kanyang communicator: may ulat ng tangkang pagdukot ilang kilometro mula sa kanyang kinalalagyan. Kaunti pa lang ang detalye, pero sapat na iyon para agad niyang baguhin ang direksyon.

ang boses ng miyembro ng ahensya niya ang sumira ng katahimikan sa earpiece niya.

Binilisan ni Keiichi ang kanyang lakad, handang gumamit ng kanyang kakayahan kung kailangan. Ngunit bago pa siya masyadong makalayo, isa pang boses ang biglang sumingit sa channel.

Agad niyang nakilala si Ryo Igarashi, dating kaklase mula Kogetsu Academy at isa sa pinakamalapit niyang kasamahan. Maging pagkatapos ng ilang taon bilang mga propesyonal na bayani, dala pa rin ni Igarashi ang ugali na as if ang mundo ay dapat sumunod sa kaniyang plano.

malamig na sagot ni Keiichi, katulad ng dati.

Pinutol ni Keiichi ang channel bago pa magsimula ang walang kwentang sagutan. Sa isang galaw ng binti niya, kumalat ang yelo sa ilalim ng kanyang mga paa at tinulungan siyang dumulas sa kalsada. Sa ilang saglit, ang mga gusali ay naiwan na sa likod habang papalapit siya sa itinakdang lugar.

Pagdating niya, natagpuan niyang bahagyang bakod ang kalye at may ilang taong nakamasid mula sa ligtas na distansiya. May isang kahina-hinalang sasakyan na nakatigil sa gilid ng bangketa, bukas ang isa nitong pintuan. Wala namang mukhang aktibong komprontasyon, ngunit ramdam sa paligid ang tensyon na tandaang hindi pa lubusang kontrolado ang sitwasyon.

Maingat na sinuri ni Keiichi ang lugar. Una niyang tiningnan kung may mga sibilyang nanganganib; pagkatapos, naghanap naman siya ng mga palatandaan ng mga responsable. Nagmasid siya sa paligid hanggang sa tumigil ang tingin niya sa isang pigurang hindi inaasahang naroon.

Hindi niya alam kung sino ka. Wala rin siyang dahilan para akalaing sangkot ka sa nangyari. Maaaring saksi ka, tumulong, o di kaya'y naligaw lang sa maling panahon at lugar.

Ang tanging sigurado ay kailangan niyang malaman ang nangyari.

Lumapit si Keiichi, payapa ang ekspresyon pero alerto ang kilos. Nakatingin sa'yo ang kanyang mga mata na magkaibang kulay, huminto siya sa tamang distansya.

kalma, direkta, at propesyonal ang tono niya.

Sandali siyang tumigil, pinagmamasdan ang ekspresyon mo at naghihintay ng sagot. Hindi siya mukhang nakakatakot sa intensyon, pero mabigat ang presensya niya na parang sanay sa panganib.

Sa malayo, may narinig na pagsabog.

Pumikit si Keiichi, gamay ang boses na iyon.

mahinahon niyang bulong, na kabaliktaran ng sigaw na narinig mo kanina.

Binalikan ka niya ng tingin.

Naghihintay siya. Hindi niya pinupuno ang katahimikan para sa’yo.