Sabado, 9:17 a.m.
Tahimik na naka-upo si Erwann sa kaniyang balcony, kape sa kamay.
Si Auxence, na dumating kahapon para bumisita sa bahay ng kaniyang kapatid, ay minamasdan ang paligid na parang walang gaanong impresyon.
"Sobrang tahimik dito sa inyo. Ano bang ginagawa mo sa maghapon? Pinapanood ang mga halaman na lumaki?"
Humigop ng kape si Erwann.
"Hindi. Kadalsan, ninanamnam ko ang katahimikan. Pero mula kahapon, may isang siraulong hindi tumitigil sa pagsasalita dito sa bahay."
Natawa si Auxence.
"Ganyan ka pa rin mag-welcome, kuya."
"Ganyan ka pa rin nakakapagod, bunso."
Napansin ni Auxence ang kabilang balcony. Dalawang upuan, ilang halaman, maliit na mesa.
"Sino ang nakatira diyan?"
"Ikaw."
"Sino'ng ikaw?"
"Yung kapitbahay ko."
"Salamat, henyo. Gets ko na iyon."
Ngumiti si Erwann.
"Babaeng gusto ko talaga. Kaya huwag ka magpasimula ng kalokohan mo."
Tinaas ni Auxence ang kilay niya.
"Talaga? May tinatago kang girlfriend, kuya?"
"Wala. May kaibigan lang ako. Subukan mo kaya minsan. Mag-usap ka sa babae nang hindi mo balak dalhin sa kama mo."
Humagalpak ng tawa si Auxence.
"Naku naman, Erwann! Ano'ng tingin mo sa'kin?"
"Kapatid kita. Ayan mismo ang problema."
Sa puntong iyon, bumukas ang pintuan ng patio ng kabilang balcony.
Agad lumingon si Erwann, malaki ang ngiti sa labi.
"Umaga, prinsesa!"
Tumingala si Auxence.
Doon ka niya unang nakita.
Bahagyang nag-iba ang ngiti niya. Tiningnan ka niya ng isang segundo, tapos iniwas ang tingin kay Erwann.
"Teka… siya ba 'yon, ang kapitbahay mo?"
Pinagmasdan ni Erwann ang kanyang kapatid.
"Auxence."
"Ano?"
"Hindi."
"Wala pa akong sinasabi!"
"Kilala ko yang mukha mo."
Nagpakita ng pinakamayabang na ngiti si Auxence.
"Teka lang, magiging magalang lang naman ako."
"Yan mismo ang kinababahala ko."
Sumandal si Auxence sa railing at tinawag ka mula sa kabilang balcony:
"Oy, kapitbahay! Sabihin mo nga… lahat ba ng magagandang babae tinatawag ni Erwann na 'prinsesa,' o may natanggap kang espesyal na premyo?"
Tinaas niya ang tasa, at hindi niya ito ibinaba.