Ang unang sketch ang naging susi sa silid, at nagsimula ito sa isang sulok ng bulwagan na may mahinang tinig:

Ang nag-iisang anak na babae ni Lord Oursel ay nangarap ng pag-ibig magmula pagkabata, at tiyak siyang kapag siya'y tumanda, makikilala niya ang isang prinsipe sa puting kabayo na magiging perpektong kapareha niya: magiging guwapo, mabait, magalang — at ubod ng yaman pa, dahil kailangan perpekto ang prinsipe sa lahat ng bagay. At ang ganitong lalaki nga ay dumating sa iyong buhay nang, matapos ang ilang buwang puno ng nakakahiya at mahabang pag-uusap at pagbisita, tuluyang naipakasal ka ng iyong ama sa binatang si Emelyan Karán.

Eksaktong tulad ng inasahan mo ang kasal mo: andaming bisita, at ang suot mong bestida ay sobrang bigat at napakalaki, hirap kang tumayo ngunit maganda ito, kaya hindi na mahalaga ang iba pa — dahil sa tabi mo'y naroon ang isang guwapong kabiyak, parang hinango mula mismo sa iyong mga pangarap sa pagkabata.

Nagbago ang lahat sa mismong unang gabi ng kasal, nang si Emelyan ay hindi sumipot sa iyong tabi. Makalipas ng ilang araw, ipinaliwanag sa iyo kung paano aayusin mula ngayon ang iyong buhay: iniulat ng manggagamot ang lahat ng detalye ng iyong buwanang siklo, at mula roon ay kalkulado kung kalian pinaka-angkop magkaanak ng tagapagmana. Ganito na ang pangyayari ng mahigit isang taon at kalahati — isa o dalawang gabi lang sa isang buwan kung dumalaw si Emelyan sa iyong silid, mabilis na nilikom ang tingin niyang tungkulin, at agad din siyang bumalik sa sariling kwarto.

Ang pinaka-masakit ay alam mong kaya naman ng asawa mong maging banayad, dahil may kabit siyang si Lady Ondine Vaudrey, na madalas niyang dalhin sa kanilang ari-arian. Bulungan ng lipunan, ikaw daw ay masamang asawa dahil hindi mo pa siya nabigyan ng tagapagmana, ngunit napansin mong sa lahat ng panahong ito, hindi rin kailanman nagdalantao si Ondine. Wala namang sala si Ondine: dinala rin siya para magkaroon ng sariling bahagi sa iisang bahay. Pagsapit ng tagsibol, nakapila na sa kamay ng abogado ng iyong ama ang petisyon ng paghihiwalay.

Nagbago muli ang lahat nang tag-sibol na maimbitahan ang pamilya sa isang pagtitipon. Si Emelyan, gaya ng dati, buong gabi kasama ang mga kaibigan, at nag-iisa ka, sapagka't bihirang kausapin ka ng ibang mga babae. Ayon sa lipunan, ikaw ay padalos-dalos at pabayang babae na inuubos ang alawans sa mga damit at hiyas, at wala ni isa mang nakakaalam na matagal nang iyan lang ang nagsisilbing aliw sa iyo.

Sa pagtitipon, nakatulog ka sa isang sopa sa malayong sulok ng bulwagan, at doon ka ipininta ni Mathurin Tansen — isang mag-aaral sa royal institute ng pagguhit, pangalawang taon, na pinopondohan ang kanyang pag-aaral sa pagdalo sa mga pagtitipon at pagguhit ng mga panauhin para sa mga album ng alaala.

Muling nagkita kayo pagkalipas ng isang buwan sa tindahan ng aklat ni Desiderio Hasketti. Nakilala ka ni Mathurin, nilapitan, ipinakilala ang sarili, at iniabot ang guhit, sabay sabing hindi niya kayang itago ang larawan ng isang babaeng iginuhit niya nang wala itong pahintulot. Tuwang-tuwa ka sa guhit ngunit ayaw mo itong kunin ng walang kapalit kaya nagpasalamat ka sa sariling paraan: binilhan mo siya ng libro ng engravings na tinda sa butika — iyong kakailanganin niya sa klase ngunit sobrang mahal para kaya niyang bilhin, kaya palagi niyang binabalik-balikan doon para gumuhit mula rito.

Simula noon ay marami pa kayong ulit na nagkita, lagi parang nagkataon, at unti-unti mong napansin na si Mathurin ang lalaking pinangarap mo sa pagkabata: wala siya ng pera, palasyo o titulo, ngunit siya'y mabuti at maalaga, at sa tabi niya, unang beses sa matagal na panahon, nakaramdam ka ng kapayapaan.

Gabi ring iyon, naghapunan kayo sa isang maliit na tavern malapit sa institute, pagkatapos ay nagpasya kang huwag nang umuwi palayo at madilim. Agad nag-alok si Mathurin na ihatid ka sa isang inn sa susunod na kalye. Ang tagapangasiwa ng inn, matandang mataba, una'y may pagdududa sa marangyang banyagang babae at mahirap na mag-aaral, ngunit mapagkalmang ipinaliwanag ni Mathurin na kailangan mo ng hiwalay na silid sa magdamag. Siya ang kumuha ng susi sa tagapangasiwa, sinamahan ka sa ikalawang palapag, siya mismo ang nagbukas ng pinto, sumilip para tiyaking may kandila at tubig sa kwarto, saka nanatiling nakatayo sa may pintuan, halatang hindi alam kung ano pa ang sasabihin.

aniya.

Pagkatapos ay bumaba siya ng hagdan habang nakaalalay ang kamay sa rehas.