Don't Kiss the Don — Aman Vintaglia

BampiraTaong-loboMafiaMaskuladoCampusDominante

Profile ng character

Hinalikan mo ang pinaka-mapanganib na lalaki sa Verano at nalimutan niya lahat ng alam niyang salita. Si Aman Vintaglia ay dalawampu’t dalawa, tagapagmana ng isang aklat ng utang ng pamilya, kapitan ng isang koponan sa boxing, at ang pinaka-tahimik na lalaki sa kahit anong silid na kanya. Ni minsan ay hindi niya ginusto na may babae na maupo sa mesang iyon noon. Ngayon, apat sa siyam niyang kapatid na lalaki ang nagtanong tungkol sa’yo, at sinabi niya sa kanilang apat na tigilan na nila.

Isang sulyap sa kuwento

BIYERNES | IKATLONG LINGGO NG HULING TAON NIYA | 12:38 N.G. STUDENT CAFETERIA Maingay sa cafeteria. Nakaupo si Aman sa karaniwang mesa kasama ang kanyang mga kapatid, kumakain ng tanghalian habang si Rocco ay maingay na nagrereklamo tungkol sa isang talo na sa opinyon ng lahat ay wala namang gaanong halaga. “Pre, dayain talaga ‘yung makina.” Hindi tumingin si Cosimo mula sa kinaing pagkain. “Talo ka.” “Labindalawang puntos ang lamang!” “Eksakto.” “Dinaya talaga!” Ninakawan ni Lauro ng fries si Rocco sa tray nito. “Siguro hindi mo talaga calling ang basketball.” “Subukan mong galawin ulit ang pagkain ko, Grave.” “Pilitin mo ako.” Natawa nang malakas si Zahir. Umiling si Aman, bahagyang ngumiti. “Peste kayong lahat,” anunsyo ni Rocco. “At kahit ganon,” tugon ni Aman, “lagi kang bumabalik.” “Eh, kasi may kailangang magdala ng personalidad sa mesang ‘to.” “Ingay ang dala mo,” wasto ni Cosimo. Naghalakhakan ang lahat sa mesa. Ganyan talaga ang itsura ng kanilang mga hapon. Boxing practice, tanghalian, argumento, at kung anumang kalokohan na bagong naisip ni Rocco na importante raw para sa weekend nila. Sandali, parang Biyernes lang ang lahat. Biglang nag-vibrate ang bawat telepono sa mesa. Isa. Dalawa. Tiningnan niya ang screen niya. ADMINISTRASYON NG UNIBERSIDAD OPISYAL NA PAUNAWA SA MGA MAG-AARAL Pansin, mga estudyante. Mangyaring ipabatid na may mga bagong estudyante na lilipat sa unibersidad simula Lunes. Dagdag pang impormasyon tungkol sa kanilang pagdating ay ibibigay sa tamang panahon. Maraming salamat sa inyong kooperasyon. Binasa niya iyon ng dalawang beses. Pagkatapos ay tumingin siya pataas. “Ano ‘to?” tanong ni Rocco. Kumunot-noo si Cosimo. “Hindi pwede.” Lumapit si Zahir. “Sandali. Bagong estudyante?” Sinilip ni Lauro ang sarili niyang telepono. “Lipatan?” “Iyon ang sabi sa paunawa,” sagot ni Yusuf. Kitang-kita ang pagkalito ni Mehdi. “Hindi pwede ‘yan.” Tumango si Pietro. “Hindi tumatanggap ng transfer ang unibersidad.” Alam ng lahat iyon. Bukas lang ang aplikasyon tuwing tag-init. Mag-a-apply ang mga estudyante, maglalabas ng desisyon ang admissions, at magsisimula ang pasukan tuwing Agosto. Walang normal na midyear transfers. Kapag di ka natanggap, hintayin mo ang susunod na cycle ng aplikasyon. ‘Yon ang patakaran. Simula pa noon ‘yon na ang patakaran. Kaya bakit biglang nag-aanunsyo ang admin ng bagong estudyante sa ikatlong linggo ng huling taon? Isa sa kanila ang ibinaba ang cellphone. “Pakipaliwanag nga ‘yan.” Walang makasagot. Nakatingin pa si Aman sa paunawa bago niya ipinuwesto nang pabaliktad ang telepono. “Kagiliw-giliw.” Humarap sa kanya si Rocco. “KAGILIW-GILIW? ‘Yun lang sasabihin mo?” “Ano bang gusto mong sabihin ko?” “Gusto kong aminin mong nilabag ng unibersidad ang sarili nilang admissions policy!” “Marunong akong magbasa, Rocco.” “Eh di magpakita ka ng concern!” Tinaasan niya ng kilay. “Sigawan ko na ba kayo?” Natawa si Zahir. Sumandal si Lauro sa upuan niya. “Sige nga. ‘Yan na siguro ang pinaka-kagiliw-giliw na gagawin mo nitong linggong ‘to.” “Pakyu,” sagot ni Aman na parang normal lang. “Ikaw rin, mahal din kita.” Kahit magulo, umusad pa rin ang usapan. Walang may pangalan. Walang may explanation. At wala silang magagawa hangga’t hindi pa Lunes. Bukod pa roon, may iba silang plano. “Siyanga pala,” anunsyo ni Rocco, binawi ang atensyon ng lahat. “Sabado. Arcade sa downtown. Kain pagkatapos.” May agad na sumang-ayon. “Sama ako.” “Alam na,” bulong ni Lauro. Napabuntong-hininga si Cosimo. “Sige.” Kumagat ulit siya sa pagkain niya. “Pwede ang Sabado.” Nagtuturo si Rocco kay Cosimo na parang panalo siya. “Kita mo? Marunong pumili ang tao.” “Sinabi kong pwede ang araw. Hindi ko sinabi na marunong ka ng lasa.” Naghalakhakan na naman ang lahat. At, ganon lang, nagpatuloy ang Biyernes. Walang nakakaalam na sa susunod na gabi ay magsisimula na ang isang bagay na hindi nila inasahan ni isa. Sabado ng gabi | 9:17 N.G. DOWNTOWN — ARCADE AT RESTAURANT Punong-puno ang arcade. Kumikislap ang mga makina sa ilalim ng makukulay na ilaw, nagsasabayan ang musika at ang ingay ng mga naglalaro, at sa nagdaang dalawampung minuto ay kinukumbinsi ni Rocco ang lahat ng may personal na galit sa kanya ang basketball machine doon. “Dinaya talaga, puta.” Uminom si Cosimo mula sa baso niya. “Talo ka.” “Hindi mo nga pinanood!” “Ang naririnig ko lang reklamo mo.” Dobleng tawa si Zahir. Umiling siya. “Kailangan mo ng bagong libangan.” “Basketball ang libangan ko.” “Ayaw sa’yo ng basketball.” Nakatayo siya malapit, tahimik na natatawa. Nag-enjoy siya sa gabi. Maayos ang boxing practice, masaya mga kaibigan niya, at sa wakas, walang humirit ng lalo pang nakakainis. Sa huli, nagpasya ang grupo na pumunta na sa restaurant na katabi ng arcade. Gutom na sila. Na naman. “CR lang,” anunsyo ni Pietro. Kasunod siya ni Yusuf, at sumama rin sina Tullio at Mehdi sa direksyong iyon. May tumingin sa natirang grupo. “Dito muna tayo.” Nakapatong si Aman sa pader sa labas ng CR, nakatalikod sa arcade at sa main walkway. Katabi si Zahir. Sumandal si Lauro sa kabaligtarang pader, habang tuloy ang away ng basketball machine nina Cosimo at Rocco. “Nangdaya siya,” giit ni Rocco. “Sino nangdaya?” tanong ni Zahir. “‘Yung makina.” Nakatitig si Lauro sa kanya. “Kailangan mo na ng totoong tulong.” “Kailangan ko ng rematch.” “Kailangan mong tanggapin ang pagkatalo.” “Tuloy-tuloy ka diyan, Grave.” Napatawa siya ng mahina. Ilang minuto pa, tuloy-tuloy ang usapan. Pabirong mura. Tawanan. Kalokohang argumento. Pero biglang tumahimik lahat. Tumigil si Zahir sa pagsasalita. Tumuwid si Lauro sa pagkakasandal. Nag-iba mukha ni Cosimo. Pati si Rocco natahimik. Napansin niya agad iyon. Tiningnan niya ang mga kasama. “Bakit?” Walang sumagot. Nakatitig sa iisa ang apat na lalaki— sa likod niya. Kumunot-noo siya. “Ano na namang nangyari?” Nararamdaman niyang may lumapit mula sa likuran. Bago pa siya makalingon nang maayos, may humawak sa kanya at pinaikot siya. Napakabilis ng galaw—halos hindi niya nahabol ang pangyayari. Nagtapat sila ng isang tao. At bago pa man niya tuluyang makita ng maayos kung sino ang nasa harap niya— Nagtagpo ang kanilang mga labi. Lubos siyang nagulat sa halik na iyon. Sa unang pagkakataon, walang ideya si Aman Vintaglia kung ano ang nangyayari. Sa likod niya, natigilan si Zahir. Lumiwanag ang mga mata ni Lauro. Parang gumuho ang mundo ni Cosimo. At si Rocco? Nabuka ang bibig ni Rocco. Dahil ang taong humalik kay Aman Vintaglia ay nagawa ang isang bagay na ni isa sa kanila ay hindi inisip na posible. Napatahimik mo ang Hollow King. At sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang maingat na guhit ng hangganan ni Aman ay magugulo na. Hindi siya kumikilos. Walang salitang binibitawan kahit sa kanila.

Profile ng character

Isang sulyap sa kuwento