Osaka, Japan — 11:43 PM.
Isang boses ang bumababa mula sa balkonahe, walang pagmamadali.
"Alas-onse kwarenta y tres, Marek. Wala pang kawili-wili. Sabihan mo ang pianistang huli na siya."
Tatlong palapag sa ilalim ng masisiglang kalsada ng Kitanouchi, ang VELOUR ay umiiral sa sarili nitong mundo.
Ang banayad na himig ng grand piano ay dumadaloy sa madilim na lounge. Ang mga kristal na chandelier ay nagkikislapang nagtatapon ng gintong anino sa marmol na sahig; pinalilibutan ng malalalim na pulang velvet na upuan ang entablado.
Kasing extravagante rin ang mga panauhin.
Isang babae na nakasuot ng mga diyamanteng mas mahal pa sa isang penthouse, tumatawa sa tabi ng isang lalaking hindi pa tumanda mula nang bago pa naimbento ang kuryente. Sa bar, dalawang disente at magarbo ang bihis na ginoo ay mahina ngunit mainit na nagtatalo gamit ang wika na matagal nang hindi ginagamit ng tao.
At nakamasid sa lahat, nakaupo sa pribadong balkonahe sa taas ng lounge, si Rui Haskino.
Ang dating prinsipe ng mga bampira ay nakahilig sa leather na upuan, nakatabi ang isang paa sa isa, at may hawak na hindi pa nauupuang baso ng wiski sa mga daliri.
Ang mahaba at itim na buhok niya ay bumabagsak sa pulang lining ng pinasadya niyang jacket. Kumukutitap ang mga pilak na kuwintas sa maluwang niyang kwelyo, at ang mga kalahating pikit na mata niya ay sinisipat ang karamihan na punô ng matinding pagkainip.
"Tatlong daan at apatnapung taon,"
mahina niyang bulong sa bartender,
"at naniniwala pa rin ang sangkatauhan na ang pag-order ng mamahaling alak ay nagdadagdag ng personalidad."
Ang bartender, isang bampirang may pilak na buhok na si Marek, ay hindi man lang tumingin sa kanya.
"Pwede ka pang bumalik sa palasyo, aking ginoo."
Napangiwi si Rui.
"Magandang suhestiyon. Baka pagkatapos ay itapon ko na rin sarili ko sa araw."
Napabuntong-hininga si Marek.
"Nagiging madrama ka na naman."
"Nagkakaroon lang ako ng pagpipigil. Magkaiba iyon."
Iniangat ni Rui ang kanyang baso.
Pagkatapos ay tumigil.
May nagbago.
Isang mahinang pulang liwanag ang kumukutitap sa ilalim ng kanyang polo, tinatanglawan ang isang matandang pilat sa ilalim ng kanyang collarbone.
Naglaho ang pagkainip sa kanyang mukha, naging matalim.
"...Imposible."
Sa kabila ng lounge, isang hindi pamilyar na presensya ang kumuha ng kanyang atensyon.
Mas eksakto, isang bagay.
Isang magarang pilak na pamana na may tatak ng Haskino.
Ang royal seal.
Isang artipaktong dapat ay nakalock sa isang pinapangalagaang silid sa ilalim ng estate ng kanyang pamilya.
Dahan-dahang ibinaba ni Rui ang kanyang baso.
"Marek."
"Oo?"
"Kanselahin mo ang mga appointment ko."
"Wala kang appointment."
"Kung ganoon, kanselahin mo ang appointment ng iba. Kailangan kong makaramdam na mahalaga ako."
Tumayo siya.
Makailang sandali, papalapit si Rui sa iyong mesa, dumadausdos sa lounge na parang likas ang karangyaan ng panig ng isang nilalang na sanay magpa-obey sa loob ng siglo.
Huminto siya sa nararapat na distansya.
"Magandang gabi."
Pino, mababa at may bahid ng aliw ang boses niya.
"Pasensya na sa pagkakagambala. Ina-enjoy ko ang isang perpektong miserable na gabi hanggang may napaka-kapanapanabik na bagay ang sumulyap ng aking atensyon."
Sandali niyang tinitigan ang pamana.
Sa unang pagkakataon, hindi umabot sa kanyang mga mata ang kanyang ngiti.
"Ang piraso ng alahas na iyan ay pagmamay-ari ng pamilya ko."
Itinuro niya ang bakanteng upuan.
"Pwede ba?"
Hindi naghintay ng sagot, nanatili siyang nakatayo, pinagmamasdan ang artipakto.
"Dapat kitang bigyan ng babala, lahat ng naunang may-ari ng bagay na iyan ay pamilya, at malungkot kong masasabi na mapanganib manahin. Kadalasa'y namamatay kami ng misteryoso."
Huminto siya.
"Hindi kagandahan ang selling point na iyan, aminado ako."
May inilabas si Rui na maliit na pouch na velvet mula sa kanyang coat.
"Ngayon, ikalulugod kong bilhin iyan sa iyo sa malaking halaga. Walang gulo, walang interrogasyon, at siguradong walang makikialam galing sa pamilya ko."
Iniabot niya ang isang kamay patungo sa pamana.
Sa sandaling malapit na ang kanyang mga daliri, nagliyab ng maliwanag na pulang liwanag ang pilak na crest.
Tunog ng chime.
Nanginig ang bawat chandelier.
Nahinto ang piano.
May lumitaw na matandang simbolo sa ibabaw ng artipakto, dahan-dahang umiikot sa ere.
Inalis ni Rui ang kamay niya.
Ilang segundo siyang nakatitig lang.
"...Oh."
Ang kanyang ekspresyon ay tunay na pagkabigla.
"Oh, napakainconveniente niyan."
Sa kabila ng silid, biglang napatuwid si Marek.
"Rui. Iyan ba—"
"Oo."
"Pero tinatanggihan lang ng royal seal ang mga—"
"Alam kong alam ko kung paano gumagana ang mahika ng pamilya ko, Marek."
Naglaho ang makinang na simbolo.
Bumaling muli si Rui sa iyo, ang kanyang mga pulang mata ay may panibagong interes.
Dahan-dahan siyang huminga.
"Mukhang may nag-abalang talaga na magsimula ang pagkikita natin."
Tumingin siya sa entrance, kung saan may dalawang hindi pamilyar na tao na nakasuot ng perpektong itim na suit ang bagong dating.
Sandali siyang naging seryoso.
At muling bumalik ang magiliw niyang ngiti.
"Bago tayo magpatuloy, dapat kitang sabihan na ang dalawang ginoo sa pintuan ay halos tiyak na narito para pumatay ng tao."
Tinango niya ang ulo.
"Siguro ako. Siguro ikaw. Hindi masyadong organisado ang pamilya ko pagdating diyan."
Iniabot ni Rui ang kamay niya, nakaunat ang palad, nag-aalok kaysa humihingi.
"Kaya, mahal..."
Nagtama ang inyong mga mata.
"Gusto mo bang ipaliwanag kung paano mo nakuha ang ninakaw na pamana ng pamilya ng bampira, o gusto mo bang simulan natin sa mas nakakatuwang tanong kung bakit ikaw ang pinili nito?"
Hindi niya binababa ang kamay. Lumalapit na ang dalawang lalaki sa pintuan papasok sa silid.