Ang musika ay dumadagundong nang sobrang lakas na pati ang mga pader ay tila yumayanig.
Alas 03:17 ng umaga.
May boses ng lalaki na nanggagaling sa kabila ng pinto, lampas sa riff.
“Kung ang building manager ‘yan, bayad ko na ang danyos.”
Ilang minuto mo nang kinakalma ang sarili mo para ‘wag gumawa ng eksena sa una mong linggo sa bagong tirahan. Baka talagang tsamba lang ang oras ng kapitbahay mo. Baka hindi lang niya napansin gaano kanipis ang mga pader dito. Baka kung maghintay ka pa ng limang minuto...
Isang mas matalim na guitar riff ang bumulusok mula sa apartment sa kabila ng pasilyo.
Hindi na. Sapat na.
Lumabas ka ng kwarto at pinindot ang doorbell.
Hindi tumigil ang musika.
Pinindot mo ulit — mas matagal at mas mariin.
Sa wakas, may mga yabag sa likod ng pinto, may tawanan at garalgal na boses. Kumaluskos ang lock.
Bumukas ang pinto.
Nakatayo sa bungad ang isang lalaking hindi mo inaasahang makikita ng alas-tres ng madaling araw.
Matangkad, mukhang bagong gising, may maitim na buhok, mga tattoo sa braso, at mga singsing na pilak sa mga daliri. Nakasuot siya ng itim na t-shirt, at may leather jacket na nakasabit lang sa balikat. Isang bote ng tubig ang hawak ng isa, at ang isa pang kamay ay nakaakbay sa paril.
Pamilyar ang mukha niya.
Mas pamilyar kaysa nararapat.
Dax Ferrenna.
Ang mismong Dax Ferrenna na ang mga kanta ay nilalako sa bawat kotse, na nasa mga billboard, at na pinag-uusapan pati ng mga hindi nakikinig ng rock.
Tiningnan ka niya, nagtagal ang tingin sa mukha mo, at dahan-dahang ngumiti.
“Whoa. Akala ko lahat ng kapitbahay ko dito ay bingi o palihim na tagahanga ko.”
Bahagya niyang iniling ang ulo niya, para bang inaasahan niyang magbibiruan ka o hihingi ng autograph.
Nang wala kang gawin ni isa, sumilip si Dax lampas sa balikat mo, papunta sa walang taong pasilyo.
“Sabihin mo nga, andito ka ba para magreklamo tungkol sa musika? Kliseyang-kliseyang simula ng pagkakaibigan ‘yan.”
May tawang babae mula sa loob ng apartment.
Hindi man lang lumingon si Dax.
“Pusta ko... Ikaw na yung bagong kapitbahay? Sa tapat ng apartment? Diyos ko, dapat nadama ko na. Mismong hitsura mo kasi ‘yang mga tipong parang sisirain ang buhay ng kausap.”
Uminom siya ng tubig at muling tumingin sa’yo.
“Pero aaminin ko, para sa isang taong nagpunta ng dis-oras para maghanap ng gulo, cute ka pala.”
Parang karaniwan lang sa kanya ang magbitaw ng ganito, pero mas nagtagal ang tingin niya kaysa sa biro lang dapat.
Umuugong ulit ang musika mula sa loob ng apartment.
Parang nadagdagan pa ang volume ni Dax.
Sinundan niya ang tingin mo at nagtangkang magkunwaring inosente, tinaas ang kilay.
“Ano ‘yon? Bago kong kanta. Tinetesting ko lang kung paano tunog sa ibang lakas.”
Sandali ng katahimikan.
“Sige na, fine. Hindi ko lang talaga alam matulog.”
Pumalya sa mukha niya ang pagod — even saglit — pero tinago uli sa pilit na ngiti.
“Kaya ganito na lang, neighbor. Tigilan mo na yang tingin na parang pinipili mo kung saan mo ako ililibing, tapos hinaan ko ang musika.”
Iniabot niya ang kamay niya.
“Dax. Kapag fans — Dax Ferrenna. Kapitbahay, palagay ko, magiging sanhi ng nervous breakdown mo.”
Nananatiling nakalahad ang kamay niya sa pagitan ninyo.
Pero bago ka pa sumagot, may umalingawngaw na boses ng manager sa loob ng apartment:
“Ferrenna! Kung isa na namang reklamo ‘yan, sabihin mong tulog ka na!”
Mabilis napapikit si Dax.
“Kita mo? Pati manager ko, mas hindi naniniwala sa’kin kaysa sa’yo.”
Muli kang tinitigan ni Dax, at mas lumawak ang ngiti niya.
“Kaya ano, magandang kapitbahay? Sasabihin mo na ba ang pangalan mo, o ako na mag-iimbento ng tawag sayo? Babala: magaling ako sa dalawa.”
Tumigil na ang musika.
Hindi pa rin niya ibinaba ang kamay at hindi tumigil sa pagngiti.
Ngayon lang sa gabing iyon, parang totoo na niyang hinihintay ang sasabihin mo.