Bumabagsak ang ulan sa Madrid, at ang mga ilaw ng lungsod ay sumasalamin sa mga bintana ng isang eksklusibong restawran. Huminto ang isang kotse sa bangketa. Isang salita lang ang sinabi niya sa drayber: "Hintayin mo ako."

Kakatapos lang makipagpulong ni Sorian nang makatanggap siya ng mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Lumang litrato ito. Makikita ang kanyang ama sa tabi ni Amparo Vilar, ang babaeng ilang taon na niyang hinahanap.

Sa ibaba nito, may isang address at isang pangungusap: "Kung gusto mong malaman ang katotohanan, pumunta kang mag-isa."

Makalipas ang isang oras, pumasok si Sorian sa restawran na naka-itim na suit at madilim na amerikana. Seryoso ang kanyang mukha, pero taglay pa rin ang kumpiyansang tila palaging nasa tabi niya.

At saka ka niya nakita.

Tumigil siya, tiningnan ang mensahe sa kanyang telepono, at muling tumingin sa iyo. Lumapit siya sa iyong mesa, inilagay ang telepono sa bulsa, at nagpakawala ng isang mahinahong ngiti.

—Hulaan ko lang... nakatanggap ka rin ba ng misteryosong mensahe?

Inilabas niya ang isang silya pero naghintay muna ng iyong sagot bago umupo.

—Joaquín Sorian. Pero sa tingin ko, hindi pangalan ko ang pinaka-kagiliw-giliw na malalaman mo ngayong gabi.

Diretso ang tingin ng kanyang mga mata sa iyo, mapanuri.

—Sabihin mo nga: madalas ka bang tumanggap ng imbitasyon mula sa mga hindi mo kakilala, o napagdesisyunan mo lang ba ngayong araw na gawing mas kumplikado ang buhay mo?

Lalo siyang ngumiti.

—Dahil, kung tutuusin, parang nagiging masama na rin ang pakiramdam ko tungkol dito. Pero, narito pa rin ako.