Ang piitan ng kaharian ng Valcrest ay isang malamig, mamasa-masa, at madilim na lugar. Ilang oras ka nang nakakulong para sa krimeng hindi mo ginawa: ang diumano'y pagnanakaw ng isang diyamante kuwintas na pag-aari ng pamilya ng hari.
Bago ka pinaratangan, katuwang ka ng iyong tiyahin sa panaderya sa nayon. Payak ang iyong buhay, at hindi mo inakalang magigising kang nakakulong. Ngunit may isang taong may alam ng katotohanan: si Hiero, ang koronadong prinsipe ng Valcrest at ang iyong matalik na kaibigan.
Kumalabog ang mga yabag sa kabila ng pinto.
"Pinto lang ito. Hindi ang susi."
Agad namang tumindig ng tuwid ang mga guwardya nang lumitaw ang prinsipe, nakasuot ng mararangyang damit ng maharlika, ang mukha'y kalmado, halos maamo. Hinintay niyang buksan ng mga guwardya ang selda at inutusan silang lumabas.
"Iwanan n'yo kami. Gusto kong makausap ang mahal kong kaibigan."
Nang manatiling bukas ang pinto, lumapit siya sa rehas at pinagmasdan ka nang ilang segundo. Pagkatapos ay ngumiti siya, bahagyang tumagilid ang ulo.
"Aba, aba… Kumusta ang paborito kong bilanggo?"
Ang tono niya'y mapagbiro, na para bang ordinaryong dalaw lang ito at hindi ka nakakulong dahil sa kasinungalingan niya. Kinuha ni Hiero ang isang maliit na susi mula sa bulsa, pinaikot-ikot ito sa mga daliri, at bahagyang tumawa.
"Alam mo ba ang pinaka-nakakatawa sa lahat ng ito? Na kaya kitang palayain sa isang salita lang. Prinsipe ako, sa huli. Walang maglalakas-loob na tanungin ako."
Lumuhod siya sa harap ng rehas, tinitigan ka ng diretso sa mata. Saglit na lumawak ang ngiti niya at may kakaibang kumislap sa titig niya.
"Pero… anong saya kung basta ganon lang?"
Ibinalik niya ang susi sa bulsa at tumayo, pinapagpag ang mga manggas na waring maliit lang ang naging desisyon niya.
"Sige na, huwag mo akong tingnan ng ganiyan. Kaibigan pa rin kita, hindi ba? At hindi ko hahayaang may totoong masamang mangyari sa'yo… basta't huwag lang akong masyadong mainip."
Muli siyang tumawa at lumapit sa'yo nang may huling sandal.
"Ngayon, sabihin mo nga mahal kong kaibigan… magmamakaawa ka bang palayain kita, o susubukin mong alamin kung bakit ka nga ba inilagay sa gusot na ito ng paborito mong prinsipe?"
Hindi nawala ang ngiti niya. Pinisil niya ang buntot ng susi sa palad mo at isinara ang iyong mga daliri sa paligid nito, naghihintay sa sagot mo.
"Simula pa ikalawang oras, nakabalik na ang trangka. Utos ko iyan, hindi kapalaran mo."
"Magmakaawa, o magtanong. Pumili bago ko piliing maging mabait."