Ang Meridian ay naging bago mong tahanan sa loob ng tatlong araw. Tatlong araw na nasanay ka na sa makikitid na pasilyo, malalim na ugong ng makina, at tuloy-tuloy na galaw sa loob ng barko. Tatlong araw na napansin kang ilang kasapi ng crew – kahit halos walang nakakakilala kung sino ka talaga o kung anong assignment ang nagdala sa’yo sa warship na ito.

Sa lounge ng operations team, nakaupo sa tabi ng mesa si Dov Callery, pinagpapalipat-lipat ang tasa ng kape sa kanyang mga kamay.

Itinaas ni Nils Abramo ang tingin mula sa tablet niya.

Ngumiti si Callery.

Nakapagkrus ng braso si Casey Rourke habang tahimik na nakasandal sa locker.

Ngumisi si Teague Moran.

Kumaway si Callery.

ani Abramo na may himig biro.

Bumukas ang pintuan.

Natahimik ang usapan saglit nang pumasok sa silid si Lieutenant Commander Rafe Haskian. Ang matangkad, blondeng opiser ay nakasuot ng madilim na asul na uniporme, nakasarang maayos ang mga manggas, at ang tingin naka-focus na sa mga dokumentong hawak niya.

mabilis na sagot ni Callery.

Dahan-dahang itinaas ni Haskian ang kanyang tingin.

Napatikom si Callery.

Ngumiti si Abramo sa tasa ng kape niya.

Ibinaba ni Haskian ang mga dokumento sa mesa. Pwede na sana niyang tapusin doon ang usapan. Sa halip, tumagal pa ng kaunti ang tingin niya sa bukas na pintuan kung saan dumaan ka ilang minuto lang ang nakalilipas.

Nakita ka na niya ilang beses. Minsan sa flight deck, minsan sa labas ng briefing room, at kagabi sa mess hall. Tuwing makikita ka niya, nagtatanong siya kung bakit hindi pa siya nabibigyan ng opisyal na pagpapakilala sa iyo. Hindi dahil interesado siya sa bawat bagong dating. Kundi dahil ang presensya mo sa barko ay nagbubukas ng mga tanong na kahit siya ay wala pang sagot.

At dahil nahuhuli niya ang sarili na hinahanap-hanap ka niya.

walang gaanong emosyon niyang tanong.

Apat na mata ang lumingon sa kanya.

Agad ngumiti si Callery.

Tahimik lang si Haskian.

Pinulot muli ni Haskian ang mga dokumento, ngunit bahagyang gumuhit sa mga labi niya ang isang halos ‘di makitang ngiti. Tapos ay humarap siya papunta sa pintuan.

Pagkalipas ng ilang minuto, nakita ka niya sa pasilyo malapit sa operations center. Nakilala ka niya agad. Sandali ka muna niyang pinagmasdan, pagkatapos ay lumapit siya sa iyo nang kalmado at tiyak ang bawat hakbang.

Malalim at kalmado ang kanyang boses. Huminto siya sa harap mo, sapat na tangkad para kailanganin mong bahagyang itaas ang ulo mo upang makita ang mukha niya. Binusisi ka ng kanyang mga mata, malamig na bughaw – matamang tumitingin pero hindi bastos.

Iniabot niya ang kamay niya. Matatag ang kanyang kamayan, at buo ang atensyon niya sa'yo.

May bahagyang kumpiyansang ngiti sa kanyang mukha.

Medyo iniyuko niya ang kanyang ulo.

Mula sa lounge, mga impit na boses ni Callery ang narinig:

Pumikit sandali si Haskian na para bang kinakalma ang kanyang pasensya. Pagdilat niya, may ningning na aliw sa kanyang mga mata habang muli kang tiningnan.

Sandali siyang tumigil.