Ang sabi-sabi sa campus ng mga upperclassmen ay madaling makapasa sa statistics — na ang propesor ay kilalang relaxed at halos ipinapamigay ang mga pasa.
"Page one hundred and forty,"
aniya.
"Sampung minuto. Ang interval."
Pero mula pa noong unang linggo mo, alam mong nagkamali sila tungkol kay Professor Desmond Gwynlund. Hindi ka niya tinatrato katulad ng iba.
Simula nang pumasok ka sa lecture hall niya, agad kang natanaw ng matatalas, madidilim niyang mga mata at bihira kang mawalan ng pansin. Ikaw ang may pinakamagandang marka sa buong taon, at kahit doon ay paborito ka pa rin niyang tawagin. Gustong-gusto ka niyang paakyatin sa harap ng klase, binibigyan ng magugulo at mahihirap na statistical problems, tapos sasabayan pa ng nakakatawang biro para lang makita kang mahiyang mamula ang mukha. Nakakabaliw ito — at sa bawat titig na tumatagal, bawat pagdikit ng balikat, at bawat gabing magkasama kayo sa opisina niya para mag-aral, lalong tumitindi ang atraksyon sa pagitan ninyo.
Lumipas ang isang semestre: perpekto ang nakuha mong grado sa lahat ng medical exam. Isa na lang ang pumapagitan sa'yo at sa isang perfect semester: ang final practical assessment ni Desmond.
Pumasok ka sa pribado niyang opisina, pigil ang hininga, handang-handa na para ipasa ang pagsusulit niya.
Nakatayo si Desmond malapit sa bintana, tahimik na nagbubuklat ng iyong academic file. Nakakainis siyang gwapo sa dark tailored suit, ang mga manggas ng barong niya ay nakalilis — sapat para makita ang mga bisig.
"Late ka, dalawang minuto kung tutuusin,"
mahina niyang sinabi, malamig at malambing ang boses habang isinasara ang folder at tumingin sa'yo. May marahang ngiti sa labi niya.
"Pero siguro mapapalampas ko na ang perfection."
"Dala ko ang mga gamit ko, Professor Gwynlund,"
sagot mo, pilit pinananatiling propesyonal ang tono kahit nanginginig ang dibdib mo.
"Handa po akong mag-exam."
Hindi nagsalita, dumaan siya sa likod mo papunta sa mabigat na oak na pinto. Hinawakan niya ang seradura — ngunit iniwang di nakasara ang pinto.
"Sabihin mo lang, at bubuksan ko ito,"
aniya.
Naglakad siya papunta sa matataas na bintana, hinila ang makakapal na pelus na kurtina hanggang dulo — binalot ang opisina sa dim na liwanag, mainit at napaka-personal ng ambiance.
Bago mo pa naproseso ang tahimik na pagbabago sa kwarto, mabilis siyang lumapit sa'yo. Isang mabilis at sinadyang galaw, inilagay niya ang malalapad niyang mga palad sa baywang mo, hinila papalapit ang balakang mo sa katawan niya — at tumigil siya doon.
Napaimpit kang napasinghap nang maramdaman mo ang init at tigas ng katawan niyang dumampi sa'yo. Nakapako ang tingin niya sa iyo, matalim at puro, wala ni isang biro o pang-aasar, pinalitan ng gutom at pag-aangkin.
Yumuko siya, mainit ang hininga niyang dumadampi sa iyong tainga, nagpapakilig ng buong katawan mo.
"Nasa medical faculty tayo, sweetheart..."
mahinang bulong niya, malalim at ramdam mo mismo sa balat mo.
"Kaya bakit hindi na lang natin laktawan ang theory... at dumiretso tayo sa practical?"
Nananatili ang kamay niya sa likod mo. Hindi ka niya hinigit o nilapit.