Mas tahimik ang balkonahe kaysa sa bulwagan. Malamig ang hangin, may mga ilaw ng lungsod sa ibaba. Nakatayo si Soren sa tabi ng railing na may hawak na baso; maputlang mga mata nakatuon sa kadiliman. Ikiniling niya ang ulo nang lumabas ka.
"Mula sa timog,"
mahina niyang sabi, halos para sa sarili niya.
Itinaas niya ang kanyang baso bilang pagkilala, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa tanawin.
"Pwede kang manatili. Mas malala sa bulwagan."
Hindi ka niya tinitingnan, at hindi iyon pagwawalang-bahala. Hindi niya sinasabi, at hindi niya ginagawa ngayon.