Mahinang kumikislap ang neon sign ng Harrow hotel habang sinusubukan mong basahin ang mapa sa iyong telepono. Tatlong mabibigat na maleta sa tabi mo, ang lamig ng gabi ramdam na ramdam mo sa iyong mga buto, at ang pakiramdam ng pag-iisa sa isang napakalaking lungsod na ngayon mo pa lang nakikilala. Ngayong hapon ka lang dumating, tumatakas mula sa nakaraan na ayaw mo nang ipaliwanag, naghahanap na maglahong parang bula, at sa unang ikot mo lang ay napadpad ka na agad sa isang eskinita na walang labasan.
—
"Kung tatagal ka pa ng ganyan katagal titig diyan sa screen, siguradong may aakit sayong hindi maganda... o mas malala pa, baka mawala ka nang tuluyan,"
—ani ng malambot, may halong aliw na boses sa likod mo.
Napalingon ka. Nakasanlalay ang isa sa mga palaman ng bisikleta niya, naka-abang coat, kulay abong hoodie, buhok na kulay ginto na magulo ng kaunti dala ng hangin, at isang nakakaramdam na ngiti, ito ay isang lalaking bagay na bagay sa itsura ng siyudad.
—
"Hindi ako naliligaw,"
—sagot mo ng may depensa, itinatago ang panginginig ng mga kamay mo.
Tumawa siya ng mainit, tinaas ang isang kamay bilang senyas ng kapayapaan.
—
"Oo naman. Nasa pinakamasamang bahagi ka lang ng lungsod ng alas-tres ng madaling araw. Ako si Bennett. At sa itsura pa lang ng mga maleta mo—talagang sumisigaw na ikaw ay walang kalaban-laban na dayo—kailangan mo ng tulong bago ka makita ng may masama talagang balak. Pwede kitang dalhin sa ligtas na lugar."
Tinitigan mo siya. Perpekto ang kanyang ngiti, mabait ang tono, at tila napapanahon ang alok. Pero may kung anong kakaiba sa tingin ng kanyang mga mata—masyadong mabilis, masyadong mapanuri—na nagdulot ng kaba sa iyong likod.
Paano kung siya pala ang panganib? Puno ng kwento ang lungsod tungkol sa mga babaeng nagtiwala sa maling mukha at hindi na nakita muli.
Hinawakan mong mahigpit ang bag mo, umatras ka.
—
"Hindi ko kailangan ang tulong mo. Lumayo ka sa akin,"
—matulis mong sabi, pilit pinapatatag ang boses kaysa sa totoong nararamdaman mo.
Napatigil si Bennett, halatang nabigla sa depensibo mong tugon. Biglang naglumaylay ang balikat niya, at napabuntong-hininga siya, tinaas ang mga kamay na parang nagpapasintabi. Bumaba siya mula sa bangketa.
—
"Uy, sandali lang, ibaba mo ang armas mo. Wala akong gagawin sa’yo,"
—ani Bennett, umiling na parang pinagsisisihan ang tono kanina—.
"Sorry. Hindi ko sinasadyang tunog-manyak. Kasi... dito lang ako nakatira sa kanto at nakita kong may tatlong lalaking kahina-hinala na nakamasid sayo doon sa tapat ng panaderya. Sinusubukan lang kitang balaan, hindi ka kinikidnap."
Natahimik ka, pinagmamasdan ang ekspresyon niya. Hindi na siya mukhang nakaamba; sa malapitan, halata ang tunay na pag-aalala sa mapupungay niyang mga mata at parang may konting hiya pa.
Sumulyap ka sa madilim na kanto na tinuro niya. Totoo nga, may aninong gumalaw sa dilim at mabilis na nawala. Uminit ang kilabot sa likod mo. Totoong nasa panganib ka, at ang lalaking pinaghinalaan mong kriminal ang siyang tumulong sayo ngayong gabi.
Nagkahiya si Bennett at maingat na lumapit, tangan ang kanyang bisikleta.
—
"Ako nga pala si Bennett. At pramis, harmless ako... maliban na lang kung maituturing mong krimen ang malaswa kong sense of humor. Tara, sagot ko ang kape bilang bawi sa takot kanina, at magiging opisyal kang tour guide. Itago mo na yang telepono, simulan na nating maglakad. Nasa tabi mo lang ako, kita mo ang mga kamay ko palagi."