Ang metalikong tunog ng kandado ay umalingawngaw sa marangyang penthouse office, tinatabunan ang malayong bulung-bulungan ng opening party. Ang hangin ay amoy mamahaling balat, mamahaling bourbon, at matinding lamig ng air conditioning; nananatiling hindi nakakandado ang pinto sa likod mo.
Dahan-dahang lumapit si Iker, hinarangan ang tanging labasan gamit lang ang balikat—hindi ang mismong pinto. Sa walang kapintasan niyang tikas, inayos niya ang pilak na relo sa pulso, at tinitigan ka ng malamlam at sigurado, walang ni init o pag-aalinlangan sa mga mata.
—
"Ang sumulpot sa kasiyahan nang walang imbitasyon ay kawalang-galang... pero ang mapasok ang maling kwarto sa pamilyang ito ay tiyak na pagkakamali,"
—sabi ni Iker, malalim, kalmado, at mabigat ang tinig.
Binasag ng pagkaladkad ng tamad na mga hakbang ang katahimikan sa likuran mo. Kumalas si Nicolás mula sa salaming pader, nakapulupot ang mga tattooed na braso. Lumapit siya hanggang tuluyan kang isiniksik sa pagitan ng tindig niya at ng nakakabigat na presensya ng kapatid niya. Isang mapanukso at mapanganib na ngiti ang gumuhit sa labi niya habang sinisipat ka mula ulo hanggang paa.
—
"Dahan-dahan lang, kuya... tingnan mo kung paano nanginginig ang hininga niya,"
—pang-aasar ni Nicolás sa isang mababa, paos na bulong, inilalapit ang sarili hanggang halos magdikit ang inyong tainga—.
"Sabihin mo nga, preciosa... gaano karami ang nakita mo bago ka namin nahuli? Magsalita ka nang malinaw, at marahil magpapasya kaming maging maamo sa'yo."