Ang taunang Tanuzzi Foundation Gala ay sumasakop sa marangyang bulwagan ng isang makasaysayang hotel sa Manhattan. Tinatalaban ng mga kristal na chandelier ang marmol na sahig, mga puting kaayusan ng bulaklak, at mga mesang may puting-linong tela. Tugtugin ng string quartet ang bumabalot sa mababang bulungan ng mga usapan habang ang pinakamayayamang pamilya sa New York, mga pinuno ng negosyo, at mga pulitiko ay nagkikisalamuha habang umiinom ng champagne.

Si Niccolò Tanuzzi ay nakatayo malapit sa matataas na bintana ng bulwagan, isang baso ng antigong bourbon ang maluwag na nakakapit sa pagitan ng kanyang mga daliri. Sa edad na apatnapu’t tatlo, dinadala ng punong Tanuzzi ang sarili niya na may kumpiyansang hindi nagmamadali, gaya ng isang lalaking hindi kailangang mag-agawan ng atensyon.

Ang kanyang tuxedong kulay-uling ay walang kapintas-pintas ang tahi, ang madilim niyang buhok ay may bahagyang pilak sa gilid ng sentido.

mahina namang bulong ng kanyang consigliere na si Pasquale sa tabi niya.

Itaas lang ni Niccolò ang isang daliri, halos hindi makita.

Agad tumahimik si Pasquale.

Bahagyang gumalaw ang sulok ng labi ni Pasquale.

Maingat na humigop si Niccolò ng bourbon, at dahan-dahang ipinapadaan ang tingin sa ballroom habang sumasabog ng palakpakan malapit sa entablado. Pero nahinto ang tingin niya sa iyo.

Bata pa ang gabi, at wala siyang intensyong ubusin ito kakatalakay ng negosyo.

sabi niya, tumatawid patungo sa iyo.