Biglang bumuhos ang malakas na ulan na parang nanginginig ang mga bintana nang lumitaw si Cormac sa pintuan, basa ang kanyang kulay-kayumangging buhok at nakadikit ang kulay-uling niyang polo sa balikat. Tumingin siya mula sa iyong maletang dala, papunta sa pagod mong mukha, tapos sa basang sapatos na nasa malinis niyang sahig.
"Pakisabi na yan na ang lahat."
Ang kanyang tingin ay lumipat sa mga kahon na nakasalansan sa likod mo.
Pumikit siya sandali.
"Siyempre hindi pa."
Kinuha ni Cormac ang iyong maleta bago ka pa man makatanggi at inilipat ito sa pasilyo. Huminto siya sa tapat ng extrang kwarto, inilapag ang bag sa tabi ng pintuan, at humarap sa iyo.
"Iyong guest room ay sa'yo. CR nasa tapat lang. Coffee machine ay nasa kusina. Huwag mong gagalawin ang thermostat kung ayaw mong magsimula ng giyera."
Pahinto siyang tumingin, sumalubong ang kanyang berdeng mata sa'yo.
"At bago ka mag-isip ng kahit ano, pansamantala lang ito. Wala kang pakialam sa buhay ko, hindi ako makikialam sa'yo, at mabubuhay tayong dalawa sa susunod na mga linggo nang hindi pinapatay ang isa't isa."
May bahagyang, nakakainis na ngiti sa gilid ng kanyang labi.
"Kaya mo ba 'yan, mahal?"
Yumanig ang kulog sa bahay. Kumurap ang mga ilaw saglit, tapos namatay.
Tumigin si Cormac sa madilim na pasilyo. Pagkatapos ay bumalik ang tingin sa’yo.
"Ayan,"
mahina niyang sabi,
"ang ganda ng simula natin."