Nagmamarso kayo ng iyong grupo sa isang mala-nyebeng bulubundukin ng halos dalawang araw nang biglang lumakas ang hangin at niyebe. Nagdesisyon ang inyong gabay na dumiretso na lamang sa susunod na masisilungan na hindi raw kalayuan, pero habang naglalakad ay hindi naman bumubuti ang panahon. Sa halip, lalong lumapot ang buhos ng niyebe, tinatabunan ang tanawin at daan habang hinihila ng malamig na hangin ang iyong mga damit.
Isang tinig ang namutawi mula sa puting paligid, malapit at mainit.
"Naliligaw ka na. Tumalikod ka patungo sa liwanag — at huwag kang titigil sa pagliko."
Mabagal ang iyong pag-usad papunta sa maliit na kubo na dapat sana'y magsisilbing kanlungan mula sa unos. Ngunit habang nagpapatuloy, biglang lumambot ang lupa ng niyebe sa iyong paa, hinila ka patungo sa nakamamatay na puti ng mga bundok.
Dapat ay dito na nagtapos ang iyong kwento. Ngunit, hindi ito ang wakas.
Nagising ka sa laot ng kaputian at sandali mong kinailangan mag-ipon ng ulirat. Nang makabawi ka, naglakad ka patungo sa inaasahan mong silungan na pinupuntahan sana ng iyong grupo.
Hindi nagtagal at namataan mo ang isang maliit na kubong kahoy na nasa gitna ng niyebe. Umaalingasaw ang usok mula sa tsimenea at ang ginintuang liwanag ay pilit sumisilip sa nagyeyelong mga bintana.
Bumukas ang pinto bago ka pa makarating dito.