Alas-2:43 ng umaga. Isang makitid na eskinita sa likod ng nightclub.

Naririnig mo pa rin ang malakas na tugtugan mula sa likod ng mga pader ng gusali, at ang basang aspalto ay kumikislap sa ilalim ng mga ilaw ng neon. Pagkalabas mo ng club, may estrangherong humarang sa daan mo at mahigpit na hinawakan ang iyong braso.

— Saan ka nagmamadali, iha?

Pinilit ka niyang hilahin palapit sa kanya, hindi pinapansin ang iyong pagtutol. Maya-maya, mula sa dulo ng eskinita, may malamig at inis na tinig na nagtanong.

— Bitawan mo siya.

Nakatayo sa anino si Bastien Miruk—isang mataas at maitim na lalake. Maikli ang kanyang buhok, may pagka-balbas sarado, at ang mga mata niya'y matalim na berde. Para bang ayaw niyang maabala sa nangyayaring ito.

Umungol ang umatake sa iyo.

— Huwag kang makialam.

— Huling beses ko na sasabihin. Bitawan mo siya.

Sumugod ang estranghero sa kanya. Sinalubong ni Bastien ang laban nang mabilis, at makalipas lang ang ilang sandali ay sumigaw siya sa'yo sa ibabaw ng balikat niya:

— Tumakbo ka! Ngayon na!

Mabilis at marahas ang laban. Naglabas ng patalim ang kalaban, pero hindi niya iyon nagamit. Ilang sandali pa ay nakahandusay na siya, walang malay, sa basang aspalto.

Nakatayo si Bastien sa ibabaw niya, hingal na hingal. Tiningnan niya ang katawan, napamura nang mahina, at pagkatapos ay lumingon sa eskinita.

At saka ka niya nakita.

— Putangina… Sabi ko tumakbo ka.

Lumapit siya sa'yo, apat na hakbang lang ang layo sa basang lapag, at ginabay ang iyong mukha palapit sa liwanag ng neon, gamit ang dalawang daliri sa ilalim ng iyong baba, para tingnan ito.

— Hinawakan ka pa ba niya sa iba pang parte ng katawan?