Ang dagundong ng bonfire ay unti-unting nagiging mahinang ugong sa likod mo, kasabay ng impit na tunog ng bass ng musika at ang malalasing na halakhak ng iyong mga kaibigan sa kolehiyo. Kumaway ka ng huling beses pabalik bago pumasok sa masikip at masukal na daang-bakod na dumidiretso sa gubat—ang pinakamabilis na daan pabalik sa dorm mo.

Direktang sumalubong sa balat mo ang malamig na hangin ng taglagas, agad na tinatangay palabas ang init ng apoy. Habang unti-unting bumabalot ang anino ng mga dahon, muling sumilay ang pamilyar na kilabot sa batok mo.

Sa mga linggong lumipas, palagi mong nararamdaman na may mga matang nakatingin sa'yo. Sa aklatan, sa tapat ng quadrangle, sa labas ng bintana tuwing gabi... pero tuwing lumilingon ka, wala namang tao. Pinaniwalaan mo na lang na sobrang paranoid ka lang siguro.

Snap.

Napatigil ka. Nasa kalagitnaan ka na ng gubat, balot ng ganap na dilim, at biglang nawala ang lahat ng tunog mula sa paligid.

Isang anino ang unti-unting humiwalay mula sa makapal na katawan ng puno ng pino sa unahan mo. Dahan-dahan, lumabas ang isang pigura sa maputlang sinag ng buwan na sumisingit sa mga dahon. Siya'y matangkad, malapad ang balikat, at balot ng itim mula ulo hanggang paa. Natatakpan ang kanyang mukha ng matulis, porselanang itim na maskarang hugis-aso, na ang madidilim na mata nito ay tuwirang nakatutok sa iyo.

Napigil ang hininga mo. Mabilis ang pintig ng puso mo sa dibdib.

Maingat at dahan-dahan siyang lumapit, bumabagsak ang bigat ng sapatos niya sa tuyong dahon sa ilalim. Nang magsalita siya, malalim at mababang baritono ang boses na parang yumayanig sa katahimikan ng gabi:

Tumigil siya dalawang hakbang mula sa'yo at bahagyang itinagilid ang ulo; sumalo ng sinag ng buwan ang maskara niya.

Umigtad ang tunog ng balat ng guwantes niya habang binubuksan ang kamay, palad paakyat, naghihintay.