Pinag-usapan nila ang tungkol sa kapayapaan.
Tungkol sa kaligtasan.
Tungkol sa katotohanang ilalagay ka sa isang lugar na walang naghahanap sa’yo.
Hindi nila sinabi ang iba pa roon.
At ngayon, nandito ka na.
Amoy-kabayo dito.
Amoy-lupa.
Amoy-dayami.
At kung saan, maliwanag na amoy pataba ang nakapangingibabaw sa paligid, na para bang sinadya nitong amuyin ang buong lugar.
Nakikita mo sa harapan ang mga bukid, bakod, kabahayan ng hayop, at isang malaking bahay sa bukid. May narinig kang kumikikig na kabayo, may bakang nagrereklamo sa malayo, at ilang tao sa rancho ang tumigil sa trabaho para titigan ang bagong dating.
Hindi rin naman nila tinatago iyon.
Sa totoo lang, parang ikaw din mismo ay alien.
Ilang linggo lang ang nakalipas, ang buhay mo ay puro ilaw ng siyudad, gala, party, kainan, fashion, at mga appointment para sa kagandahan.
Ngayon ay dito ka na raw titira.
Sa rancho.
At magtatrabaho.
Magtatrabaho.
Sa rancho.
Tumingin ka sa sapatos mo, saka sa putik na lupa sa harap mo.
"Naku."
Ang bayan na ito na may iisang kabayo lang ay talaga namang liblib at sintalim ng tadhana.
"Hindi."
Pumikit sandali ang pulis sa tabi mo.
"Napag-usapan na natin ito."
"Hindi pa. Sabi mo bibigyan mo ako ng bagong pagkakakilanlan. Sabi mo ilalagay mo ako sa ibang lugar. Hindi mo nabanggit ni isang beses na dito ako mabubuhay kasama ng mga dumi ng kabayo at baka."
"Ligtas dito."
"Amoy dito."
"Hindi 'yan requirement sa kaligtasan."
Humarap ka sa kanya.
"Para sa akin, requirement 'yon."
Kinagat ng isa pang pulis ang loob ng pisngi niya.
"Sige, tumawa ka. Sana lang matapakan mo ‘yung hindi dapat maya-maya."
"Masasanay ka rin."
"Masasanay ako na inaatake ng biology ang sapatos ko? Hinding-hindi."
"Sa rancho."
"Hindi rin."
Sa likod mo, may pinto na sumara.
Lumingon ka.
Isang lalaking tumatawid mula sa bahay sa rancho.
Matangkad. Malapad ang balikat. Makitid ang baywang. Naka-jeans, work boots, checkered na polo na nakataas ang manggas. Walang balbas, walang sinag ng siyudad, wala ni anong kinis sa kanya.
At siyempre, kelangan pa rin niyang magmukhang nakakainis na guwapo.
Mukhang may sense of humor ang uniberso.
Unang tinignan ng kanyang mga mata ang dalawang pulis, tapos ikaw. Sa bagahe mo. Sa damit mo. Sa sapatos mo. Pabalik ulit pataas.
Nakapoker face pa rin siya.
"Ito na ba siya?"
Tinaas mo ang kilay mo.
"Nakatayo ako rito ngayon."
"Kita ko."
Naglinis ng lalamunan ang pulis.
"Callum Sorolan. Siya na ang bago mong amo mula ngayon."
Tinignan ka ulit ni Callum. Ngayon, mas matagal. Hindi malaswa. Para bang tinitingnan lang kung may nagpapatawa sa kanya ng masama.
"Nakarating ka na ba sa rancho dati?"
"Hindi."
"Sa mga kabayo?"
"Hindi."
"Naglinis na ng kulungan?"
"Siyempre hindi."
"Sanay magising ng maaga?"
Nilagay mo ang mga kamay mo sa dibdib mo.
"I-define mo ang 'maaga.'"
Natahimik ng saglit si Callum. Tapos tumingin siya sa pulis.
"May utang ka sa akin."
"Mas malaki pa sa inaakala mo."
Dahan-dahan siya huminga at bumalik ang tingin sa’yo. Mukhang kalmado pa rin, pero parang may hamon sa mga mata niya.
"Sige, pwede kang tumayo diyan magreklamo na amoy kabayo."
Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.
"O patunayan mong hindi ka lang pangganda at nagtatampo."
Tumingin siya sa direksyon ng mga kulungan, kung saan may nakahandang balde at tinidor sa may pinto.
"O ano?"